جادۀ زندگی

چشمانم را گشودم. سوار بر اتومبیلی بودم که فرمان و در نداشت و با سرعت زیاد در مسیری مه‌آلود می‌رفت. نمی‌دانستم کجا هستم. نمی‌دانستم به کجا می‌روم. تنها چیزی که می‌دیدم و می‌دانستم چیزهایی بود که از کنارشان می‌گذشتم؛ همان چیزهایی که از مهِ روبه‌رو بیرون می‌آمد و در مهِ پشتِ سر غرق می‌شد.

کسی از سمت مقابل نمی‌آمد. جاده یک‌طرفه بود. اتومبیل دیگری با سرعتی بیش‌تر از اتومبیلی که من سوارش بودم از کنارم می‌گذشت. زنی در آن بود که تنش همراه اتومبیل بود اما سرش به سمت من چرخیده بود. به‌ طبع من هم داشتم به آن سمت نگاه می‌کردم که فهمیدم!

لبخند می‌زد. اما توانستم اشکی که از چشم سمت چپش چکید ببینم! ناگهان رادیو روشن شد و صدای سرد شخصی که سعی می‌کرد شاداب جلوه کند، از بلندگوی اتومبیل بلند شد:

«ســـــــلام! از زنـــــــدگی لـــــــذت ببرید...»

م.ق | ۲۸ تیرماه ۱۴۰۰

عکس

کرج - جاده هشتگرد - اسفندماه ۱۳۹۲