سایه عزیزم!
خزش و خیزشت، تاب و پیچ و شکنت و سرکوب‌شدن و کش‌آمدن شکنجه‌گونه‌ات را می‌بینم. در حضور نور، از کالبدم، گاهی بر زمین گرم و گاه بر دیوار سرد سقوط می‌کنی و در سیاهی دوباره به آغوشم بازمی‌گردی و با هم یکی می‌شویم؛ یک هــــــــــیچ.
سایه جان!
من که از تاریکی رحم برون شدم تو نیز با من آمدی. تو جانشین و نماینده‌ی مادری! بی‌شک تا تاریکی گور نیز با من خواهی ماند. در این بین شاید سایه‌دارهایی همچون من، دست به دستم دهند اما بی‌شک به هنگام تاریکی با سایه خویش به آغوش هــــــــــیچ خواهند رفت.
سایه عزیز!
تو نه دهان می‌گشایی به سخنی، خواه نیک باشد و خواه بد، نه رفتاری می‌کنی که رنجشی ماحصلش باشد. نه خودنمایی داری و برتری‌خواهی، نه باری بر دوشی و نه بار می‌کاهی. تــــــــــو، نادیده‌گرفته‌شده‌ترین همــــــــــراه جهانی.
خاموش می‌کنم چراغ را هر شب تا در آغوش یکدیگر به خواب رویم.
م.ق
مهرماه ۱۳۹۸
کرج - برزخ - کف اتاق
عکس
کرج - خیابان قزوین - مهرماه ۱۳۹۸
