دیوونه، خیلی دلبرانه زل زده بود به دیوار. باهاش حرف می‌زد. حتی دیوار هم جوابشو می‌داد. اینو من نفهمیدم. فقط خودش می‌دونست! یه روز که با دیوار حرف می‌زد، دیوار بهش پشت کرد و دیگه جوابشو نداد. اونم رفت و نشست یه گوشه. خواست زانوی غم رو بغل بگیره ولی زانوی غم بهش پا نداد. دیوونه تنهای تنها شده بود. نه دیواری نه زانوی غمی. خواست گریه کنه ولی چشماش می‌خندیدن. غمگین نشد. حتی گریه هم نکرد. وقتی غم تمام سرزمین وجودت رو اشغال می‌کنه دیگه لازم نیست با لشکر اشکات شورش کنی. گوش کرد ببینه چشماش چی می‌گن که خنده‌داره. دید فقط می‌خندن. چیزی نمی‌گفتن. چیزی برای خندیدن وجود نداشت. وقتی همه‌چیز گریه‌دار بشه دیگه دلیلی برای گریه وجود نداره. سه تایی شروع کردن به خندیدن.
دیوار به خنده‌ی اون سه تا دیوونه حسودیش شد. دیوونه رو صدا کرد. ولی دیوونه دیگه به گوشاش احتیاجی نداشت و اونا رو کنده بود گذاشته بود توی صندوقچه. دیوونه با دو تا چشماش، خندون رفت بیرون و در رو تو روی دیوار بست. دیوار ساکت شد.
اون بیرون چشمای آدما پر از غم و اضطراب بود. اونا دلایلی برای خنده هم داشتن. اصلاً همون دلایل اونا رو به اندوه دچار کرده بود. چشمای دیوونه از دیدن گیرافتادن آدما توی یه تله‌ی خرابِ از کار افتاده خندیدن. بعد از دیدن خنده‌های دیوونه، تعجب هم به اضطراب و اندوه آدما اضافه می‌شد.
- کی می‌خنده که تو می‌خندی؟!
- به چی می‌خندی؟
- چه‌جوری می‌خندی؟!
دیوونه جای گوشاش دو تا بال با خودش برداشته بود. پرواز کرد و رفت. صدای خنده‌ش توی خلاءِ فضا محو شد. چیزی برای ارتعاش وجود نداشت. صدای بال‌زدنش هم محو شد. تصویر خنده و بال‌زدنش هم محو شدن. دیگه تنها کسی که می‌خندید از روی زمین محو شد. دیگه زمین خالص شد. دیوونه رو فراموش کردن. و خنده رو.
ولی اون پرواز می‌کرد و می‌خندید. خاطراتشو گذاشت توی صندوقچه. چشماشم گذاشت. دهنشم همین‌طور. دیگه لازم نبودن. اون با دلش می‌خندید. با دلش به همه‌چی می‌خندید. وقتی همه‌چیز خنده‌دار بشه، انگار داری الکی می‌خندی. انگار دیوونه‌ای.
ولی دیوونه فقط می‌خنده. به چیزی و کسی کار نداره. اونایی که گریه می‌کنن ازشون شادی می‌چکه. دیوونه وقتی که می‌رفت ازش غم می‌چکید.
دیوونه تا می‌تونست پرواز کرد و دور شد. دیوار هرچقدر تلاش کرد دیگه کسی صداشو نمی‌شنید. آدمای عاقل که با دیوار گفت‌وگو نمی‌کنن! اونا فقط صحبتای خودشونو روی دیوار می‌چسبوندن. فقط خاطرات خودشونو به دیوار میخ می‌کردن. اونا فقط می‌خواستن خودشونو توی آینه‌ی دیوار ببینن. دیگه کسی به دیوار زل نمی‌زد. دیگه کسی نمی‌گفت دیوار؛ دیوار یه وظیفه بود. دیوار تنهای تنها شد. دیوار دلش تنگ شد. دیوار مریض شد و رنگش پرید. دیوار سفید شد و مُرد و دیوار شد. اون تحمل تنهایی و سکوت رو نداشت. فقط دیوونه‌هان که بدون دهن، با بال خودشون به مقصد تنهایی پرواز می‌کنن. به مقصد هم که می‌رسن بال‌هاشون رو می‌ذارن توی صندوقچه. دیگه بهشون نیازی نیست. وقتی هیچ جاذبه‌ای نیست و شناوری، وجودت با پرواز یکی می‌شه. من اینا رو از کجا می‌دونم؟! من اینا رو نمی‌دونم! من اصلاً کی‌ام؟! «من» وجود نداره. «ما» یه مشت حروفیم که دستای همدیگه رو گرفتیم و داریم کوردی می‌رقصیم!
بخون آیت!
م.ق 🫀
۱۶ دی‌ماه ۱۴۰۲ - ۰۲:۰۵
کرج - جهنّم - کنج اتاق
پ.ن
یک - اگر درست فهمیده باشم رقص کوردی را هه‌لپه‌رکی(هَلپَرکی) می‌گویند.
دو - آیت احمدنژاد خواننده‌ی کورد مورد علاقه‌ی من است.
سه - فرهنگ و زبان و لباس و اتحاد کوردها را دوست می‌دارم.
چهار - صاحب عکس‌ها را جستجو کردم. موفقیت‌آمیز نبود.
