گوشه‌ی بیرونی لنگه‌ی سمت راست کمد چوبی، به من خیره شده بود. چیزی نمی‌گفت. حرف خود را می‌خورد. بغضی گلویم را می‌فشرد. پرسید: مرا یادت هست؟
دیگر پلک نزدم. گذاشتم خوب در چشم‌هایم نگاه کند. آهم از سینه‌ی آتشین تصعید شد و در سقف چشم‌‌خانه‌ها میعان کرد. باران که آغاز شد با زبان پاک‌شده از دروغِ چشم‌هایم پرسیدم: پاسخت را دریافتی؟
سکوت پاسخ بدیهی پرسشم بود. کسی جز من آن‌جا نبود. خودم با خودم بودم. یکی در جسم من، یکی به شمایل کمد. وقتی دیگر جسم کسی در افق دیدمان نیست، وقتی یکی تبدیل به مفهوم می‌شود، در هر جسمی می‌گنجد. هرلحظه که یادش از پشت دیوار حافظه سرک می‌کشد، هرجا که باشیم، شاید در جسمی خیره شویم و نَفَخْنا فيهِ مِنْ رُوحِنا! این را نیز بگویم که همیشه هم پاییز نیست. گاهی، هوای کویرِ در اوجِ گرماست؛ خشک و میراننده. چه فرقی می‌کند؟! هرجور که باشد هوای مهرآمیزی نیست.
این‌بار گوشه‌ی کمد شد! کمد روشویی دستشویی. با ذره‌ای ریزبینی، ویروس‌های کشنده‌ی عاطفه، در این فرایند فرسایش شیمیایی و بیماری‌های لاعلاجِ ناشی از آن و ویرانی‌های بی‌بازگشتِ حاصل از آن دیده می‌شود.
من هم گوشه‌ی دری هستم برای کسی؟! من هم پاییز کسی، کویر کسی، هستم؟
مرا یادت هست؟
م.ق
۲ فروردین‌ماه ۱۴۰۲ | ۰۲:۰۰
جهنّم- کف اتاق
