اشرف مخلوقات؟!
برترین موجود زنده؟!
واقعاً به حرفی که می‌زنید، به این عبارات، باور هم دارید؟!
اگر ملاک تعیین اشرف مخلوقات "عقل" است، آیا این عقل توان استنباط و ادراک عمق فاجعه‌ی "هــــــــــشت میلیارد انسان" را ندارد؟! صد میلیونِ ناقابل ملخ به مزرعه می‌تازد و لقب آفت می‌گیرد. دقیقاً چرا؟! فقط به این علت که محصولات انسان را مصرف می‌کند؟ یا این‌که حتی در صورت عزلت‌گزینی و ریاضت‌کشی و روزه‌گرفتن نیز آفت محسوب می‌شود؟! آیا سه دانه ملخ در یک باغ آفت است؟ خب، این سه دانه نیز کار همان صد میلیون را می‌کنند، یعنی غذا می‌خورند!
تفاوت اشرف مخلوقات با دیگر مخلوقات در چیست؟
در اختراع دستگاه‌های تولید انواع آلودگی‌های تنفسی و صوتی و بصری؟! در از بین بردن خانه‌ی خود و دیگر مخلوقات با دستگاه‌های اختراعیِ ناشی از عقل؟
نه؟! این‌ها نیست؟! پس در چیست؟
در غذاخوردن؟! در قضای حاجت؟! در آمیزش و تولید مثل؟!
انسان با این‌همه ادعای برتری، چه میزان برتری و تفاوت نسبت به دیگر موجودات زنده دارد؟ کرگدن نیز اکثر تمایلات و رفتارهای انسان را دارد. خارپشت نیز همین‌طور و شیطان تاسمانی! حتی هاسکی به وضوح تلاش می‌کند حرف بزند!
تمام موجودات زنده جنگ می‌کنند، تمام موجودات زنده قلمرو تعیین می‌کنند، تمام موجودات زنده به اولویت یکمشان یعنی معده بیش از هرچیز توجه نشان می‌دهند و اغلب فعالیت‌های آنان در راستای پرکردن آن است. امیال و نیازهای دیگر به محض سیری بیدار می‌شوند.
به جرات می‌گویم انسان، به سبب چیزی که نام آن را عقل و مقام آن را برتری‌دهنده‌ی انسان بر موجودات زنده عنوان می‌کند، تنها موجودی‌ست که بدون معده‌ی سیر، امیال دیگر را نیز به ارضا وامی‌دارد! عقلی که هنوز نمی‌داند فکر اربابِ زبان است یا زبان ارباب فکر، اما ایمان دارد به وجود موجودی که نه دیدنی‌ست و نه بوییدنی و نه چشیدنی و نه شنیدنی و نه لمس‌کردنی و نه آغاز دارد و نه پایان!
همین عقل است که نمی‌تواند ذرّه‌ای، میل به تکثیر را در این موجود پر ادعا پس رانده و به او گوشزد کند که هیچ حیوان گرسنه‌ای در قحطی و در میانه‌ی نزاع مشغول به آمیزش نمی‌شود!
شــــــــــیر! سلطان جنگل، راس هرم غذایی، نخست امنیت مکانی را بررسی و با تعیین قلمرو ایجاد می‌کند و در صورت نیاز رقیبان را از میدان به در کرده، سپس امنیت خوراک را جور می‌کند. ماده‌ای را که به سختی کسب کرده است تحت مراقبت می‌گیرد و پس از دردسرهای فراوان و حصول اطمینان از مساعدبودنِ حداکثریِ شرایط، آمیزش و تولید مثل می‌کند. شــــــــــیر! سلطان جنگل، هم‌اینک در معرض خطر انقراض قرار دارد، چون عقل ندارد!
انسان کلی عقل دارد!
سالانه میلیون‌ها کودک بر اثر گرسنگی رنج کشیده و یا تلف می‌شوند! چه کسی پدران و مادران آن‌ها را به ازدواج ترغیب کرده؟! با چه تضمینی؟! میلیون‌ها کودک بر اثر جنگ و نزاع‌ها کشته می‌شوند. چه کسی این امید را در دل والدین چنین کودکانی می‌اندازد که متقاعد می‌شوند در میانه‌ی جنگ فرزند بسازند؟!
میلیون‌ها کودک و نوجوان معلول، چه جسمی و چه روانی، در جهان زیست می‌کنند که در رنجِ شدیدند. این بیماری‌ها را نقش بازی می‌کنند یا عوامل دیگری دخیل است؟!
انسان تنها موجودی‌ست که در نامساعدترین شرایط نیز میل به تولید مثل دارد و این کار را عملی می‌کند. من، فرزند دوم والدینی هستم که فرزند یکم را نیز در میان جنگ ساخته‌اند! در جریان هشت سال جنگی که وطن من درگیر آن بود، بیش از ده میلیون نفر به جمعیت کشورم اضافه شد!! آژیرهای خطری که از رادیو پخش می‌شد که یعنی هوشیار باشید که امکان بمباران خانه‌تان هست را یادم است! آهای انسان! آهای بالغ! آهای عاقل! تو خود آیا توان گریختن از بمب‌ها و آسیب‌های جسمی و روانی آن‌ها را داری که طفلی ضعیف را نیز به آغوش چنان آسیب‌هایی می‌سپاری؟!
این اطمینان از کجا می‌آید که تو خود هنوز پا در هوا در میان شرایط کشوری جنگ‌زده فردایت را تیره و گنگ می‌بینی و انسانی دیگر می‌سازی که هرگزتر از خودت آینده‌ای را نمی‌توان برایش متصور بود؟!
بیایید از این نقطه‌ی تمایزتان که این‌قدر به آن می‌نازید کمی استفاده نیز بکنید! تنها استفاده‌ی منطقیِ عقل "آگاهی"ست. انسان به چیزهایی فقط "آگاه" است اما هیچ کنترلی بر هیچ‌چیز ندارد! تازه، این حرف‌ها درباره‌ی انسان‌هایی‌ست که دارای نیروی اندیشه شمرده می‌شوند. چه بسیار انسان که در زیر پلاستیک‌های سوراخ و کثیف بچه‌موشی از خود پس می‌دهند! این هرگز توهین به آن‌ها نیست. من فقط چیزی را که هست وصف می‌کنم. توهین‌ها را خود انسان به خودش می‌کند.
در تاکسی می‌نشینم. پدر و مادر جوانی با دو فرزند قد و نیم‌قد سوار می‌شوند. بچه‌ها می‌خندند. پدر می‌گوید هیس، مادر می‌گوید هیس! پدر می‌گوید نکن، مادر می‌گوید نکن! چطور شده است که این کودکان معصوم را امر به "نکردن" و "سکوت" می‌کنید اما خودتان، هم کردید و هم آه و ناله سردادید؟! مگر چه می‌کنند؟ مگر نیت دارند؟! آیا عقل به شما نمی‌گفت که طبق تجارب و دیده‌ها و شنیده‌های خودتان، بچه انرژی دارد و موجود زنده است؟! مگر آگاه نبودید که موجود زنده تکان می‌خورد و صدا تولید می‌کند؟! چه کسی شما را مجبور کرد موجوداتی آزاردهنده بسازید؟! اصلاً بگویید ببینم، به چه عللی از همان آغاز ازدواج کردید؟!
بچه‌ها عروسک نیستند. بچه ربات نیست. بچه عامل دلخوشی پدر و مادر نیست. بچه عامل ثبات رابطه نیست. بچه مایه‌ی شیرینی نیست. بچه هیچ وظیفه‌ای ندارد. بچه کارگر نیست. بچه عصای دست نیست. بچه بازیچه و سرگرمی نیست. بچه کیسه‌ی بوکس نیست. بچه مسئول تحقق آرزوهای شما نیست. بچه قرار نیست مایه‌ی افتخار یا ذلت شما باشد. بچه قرار نیست یک کپی جذاب از شما باشد. بچه حیوان خانگی شما نیست. در والاترین حالت و شرایطِ زیست، این بچه، دردِ اندیشه‌ی مرگ را چه کند؟ انسان دردمندترین موجود زنده است. بچه، انسان است.
شما را به دردهاتان قسم، اگر نه برای زمین، برای خاطر خود انسان، "بچه نسازید."
م.ق
آذرماه ۱۴۰۲
کرج - جهنّم - کنج اتاق
