پس از مدتی انتظار در ایستگاه سرانجام سر و کلّه‌ی اتوبوس از دورِ میدان پیدا شد. همان‌طور که قابل پیش‌بینی بود، مانند هر روز طوری از آدم لبریز بود که انتهایش را نمی‌شد از ابتدایش دید! اتوبوس در ایستگاه متوقف شد. نزدیک در رفتم و منتظر ماندم تا آن‌هایی که می‌خواهند پیاده شوند، پیاده شوند. چنان از پله‌ها با شتاب و متراکم پایین می‌آمدند گویی اتوبوس شهری‌ست که شیری از باغ‌وحش آن فرار کرده! آن‌هایی که می‌خواستند سوار شوند نیز حالت مشابهی داشتند! همین شد که برخی از آنان که دیرتر از من به ایستگاه آمده بودند زودتر از من سوار شدند و برخی نیز مرا به گونه‌ای به داخل هُل می‌دادند که انگار قاتلی سریالی را پس از سختیِ فراوان به دام انداخته‌اند!
با هر مشقّتی بود پا بر پله‌ی اول گذاشتم و همان پله، پله‌ی اول و آخر شد! با حسرت به این فکر کردم که کاش می‌شد یک بار روی صندلی می‌نشستم. از راه فکر به انتهای اتوبوس رفتم؛ جایی که پشت آن ازدحام جنون‌آمیز، پیرزنی فربه کنار پنجره نشسته بود که گوشه‌ی پیشانی خسته‌اش را به شیشه چسبانده بود و نگران به بیرون می‌نگریست. به یاد نگاه معصومانه‌اش در آن لحظه‌ای که اتوبوس در ایستگاه ایستاد افتادم. از فکر این که به چه چیزی فکر می‌کند کمی ناراحت شدم اما خوشحال بودم که به درد او دچار نیستم!
راننده، در را که بست، راه خوشحالی من هم بسته شد! پای چپم لای در مانده بود و من، درمانده از درد قوزک که در میان در و پله تحت فشار بود. با صدای فریاد من راننده در را باز کرد. پای من از فشار خلاص شد. با صدای فریاد شخص کناری‌ام دوباره در را بست. از حفره‌ی فکر پیرزن را دیدم. خوشحال بود که به درد من دچار نیست! راهی شدیم.
به ایستگاه بعدی که رسیدیم دوباره شیر از باغ‌وحش فرار کرد! رانش جمعیت مرا نیز پیاده کرد اما نه در مقصد. با تلاشی قابل تحسین مجدداً سوار شدم اما مجدداً نه بر صندلی! من و پله مدت‌هاست با هم دوستیم! ولی از همین پله هم می‌توانستم دستان پرشماری که از میله‌ها آویزان بود و سرهایی که از صندلی‌ها برآمده بود و سستیِ آدم‌های پیچیده‌شده در لباس‌های گرم را ببینم. در هر ایستگاه و با هر بار بازشدنِ در، پاییز به میان تنها می‌خزید و با بسته‌شدنِ در، اتوبوس تبدیل به تنها جایی می‌شد که آدم‌های این شهر این‌قدر به هم نزدیک می‌شدند.
تا هنرستان سه ایستگاه مانده بود و جایی برای من نمانده بود. به ایستگاه هشتم رسیدیم. سیل جمعیت مرا بیرون راند. آخرین نفری که سوار شد من نبودم! پله هم رفیق نیمه‌راه است! این‌بار راننده در را بی‌دردسر بست و به راهش ادامه داد. هم سرد بود هم دیر. من از همان‌جا که پیاده شده بودم به اتوبوسِ در حال دورشدن خیره شدم. سرما قلقلکم داد. خنده‌ام گرفت اما خنده گرمم نمی‌کرد. باقیمانده‌ی مسیر را دویدم.
م.ق | کرج - آبان‌ماه ۱۳۹۶ (ویرایش‌شده در ۲۰تومنِ مَمّد! ببخشید ۲۲بهمن ۱۴۰۱)
عکس‌ها
بالا: عکاس خودم - تهران - آبان‌ماه ۱۳۹۶
میان: عکس اصلی پست قدیمی - از اینترنت - عکاس رو پیدا نکردم
پایین: از اینترنت - عکاس رو پیدا نکردم
پ‌ن
سال ۱۳۹۶ یکی از کودکان مدرسه‌ای فامیل که منو خیلی دوس داشت(دیگه نداره!) توی تلگرام که هنوز فیلتر نبود از تکلیف درسی سال نهم گفت و ازم خواست که کمکش کنم. تکلیف ازشون می‌خواست که درباره‌ی یه "اتوبوس شلوغ" انشا بنویسن. منم از فرصت استفاده کردم و بعد از مدتی مدید دست به قلم شدم. این داستان نتیجه‌ی اون داستانه! لازم نیست بگم که به درد انشا نخورد، ولی خوند و تشویق شد(م)! دو سال بعدش، بعد از فیلترینگ فضای مجازی با ویرگول آشنا شدم و یکمین پستم رو اختصاص دادم به همین داستان. خلاصه، سپاس که وقت گذاشتید و خوندید.
