محسن دیشب درخواست کرده بود که توی حیاط روی نیمکت بخوابه. یه لحاف پَر بهش دادن و با لبخند توی سرما خوابید...
خوابیده بودم که بازم این هلیکوپتریه پیداش شد و شروع کرد تو بلندگو دادوبیداد: سیب‌زمینییییییع، پیاااااااوز، گوووووووجه، خیاااااااور، بیاااااااو، میاااااااو! احساس کردم داره مواد لازم پوره و سالاد رو می‌فروشه یا شاید اعلام می‌کنه! بعدش که دقت کردم یادم افتاد اون اصلاً هلیکوپتره! پس احتمالاً داشت رمزی صحبت می‌کرد. یادش به‌خیر زمان حمله‌ی عراق و دفاع ایران(البته امام معتقد بود بهترین دفاع حمله‌ست) رمز ایرانی‌ها آجیل بود. این آپاچی که بالای سر من بود رمزش غذا بود. راستی! اصلاً این هلیکوپتر با رمز ناآشنا اینجا چه می‌کنه؟!
دو تا از خانومای آسایشگاه ترسیده بودن و زیر تختاشون پناه گرفته بودن! دو تا از مددکارها هم پشت پنجره ایستاده بودن و دادوبیداد و دویدن محسن توی حیاط رو می‌دیدن. یکی‌شون به اون‌یکی گفت: "اینقد نذار gta iii بازی کنه! یه منچ بذار جلوشون."
