آن روی سکّه‌ها

سکانس یکم 🎬

سیگار می‌کشید
الکل می‌نوشید
زانوی غم را بغل می‌کرد
گریه می‌کرد.

خشمگین می‌شد
با صدای بالا حرف می‌زد
بحث می‌کرد.

غم، رود است.
خشم، رود است.
برفِ روی قله، سرچشمه‌ی رود است.
برفِ روی قله امید است.
امید سرچشمه‌ی غم و خشم است.

سکانس دوم 🎬

سیگار ته کشید
جام خالی شد
پاها خواب رفتند
چشم‌ها خشکیدند.

آتش فرو نشست
حنجره بسته شد
حرف خورده شد
سیر شد.

لبخند زد
لطیف شد
جدل نکرد.
مهم نبود!

لبخند، رود است.
لطافت، رود است.
برفِ روی قله، سرچشمه‌ی رود است.
برف روی قله ناامیدی‌ است.
ناامیدی سرچشمه‌ی شادی و لطافت است.

م.ق | ۲۴آذرماه۱۴۰۱ | ۲۲:۲۹

کف ماشین! - به سمت قزوین

احساساتی که معمولاً ناشی از ناامیدی دونسته میشه اتفاقاً محصول امید و معناگرایی هست!