
در دهه اخیر زندگی ما به شدت تحت تاثیر شبکههای اجتماعی قرار گرفته است و بخش زیادی از زندگی ما را تشکیل میدهند. روزانه حجم عظیمی از اطلاعات از طریق این کانالها وارد مغز کاربران میشود. صاحبان آنها با عادتسازی سعی بر این دارند تا کاربران ساعات بیشتری را پای این شبکهها صرف کنند. یکی از عاداتی که موفق به ایجاد آن در قسمت بزرگی از جامعه شدهاند، «توییت خوانی» است.
توییتر شبکهای اجتماعی و سرویس ارائه دهنده میکروبلاگ است که در سال 2006 توسط جک دورسی، طراح نرم افزار آمریکایی شروع به کار کرد. هماکنون حداکثر کاراکترهای مجاز هر توییت 280 است یعنی چیزی حدود 55 کلمه!!! اما کاربران موفق شدند پیام خود را با همین تعداد کلمه انتقال دهند. به مرور این محدودیت کاراکتر و توییتهای کوتاه باعث افزایش کاربران این رسانه شد و همزمان ایجاد عادت بد توییت خوانی در جامعه.
بعدها توییت نوشتهها به دیگر شبکههای اجتماعی هم نفوذ کردند چون مدیران به دنبال جذب کاربران بیشتر از این راه بودند و موفق شدند. اما این عادت چه اثراتی داشت؟
یکی از تبعات عادت ایجاد شده دوری کاربران از کتابخوانی و عمیقخوانی است. کتابها نوشتههای نسبتا بلندی هستند که مطالعه آنها نیازمند صرف حوصله و زمان است که عادت توییت خوانی آنها را از کاربران گرفت و همچین باعث شد در مدت زمان کم و با متنهای کوتاه پیامهای سطحی دریافت کنند و همانها باعث ارضای حس کنجکاوی و جستوگریشان شد و چه بسا این حسها را ضعیفتر هم کرد درنتیجه از عمیقخوانی هم دور شدند.
برخی نقل قولها و نوشتههای کوتاه در رسانهها که بعضا به چشم میآیند باعث ایجاد ایدههایی در ذهن ما میشوند که این مورد از معدود مزایای توییت خوانی است.
به طورکلی میتوان دید که امروزه قدرتهای ثروتمند تبلیغاتی در تلاشند تا با عادتسازیهای مختلف ما را از زندگی مفید و ایدهآل خود دور کنند و هرچه بیشتر بر قدرت و ثروت خود بیفزایند. اما ما باید با دقت و تفکر و کنجکاوی بیشتر هوشمندانهتر عمل کنیم تا از تاثیر این تبلیغات بر ذهن خود بکاهیم.