
من و پسرعموم سجاد تقریبا همسن و سال بودیم و از کودکی با هم بزرگ شدیم. منتها اون زرنگ بود و من ساده. اون سرزبون داشت و من بیزبون بودم. اون گرگ بارون دیده بود و من برهی بیدست و پا. البته این رو اطرافیان میگفتن. همیشه پسرعموم رو با من مقایسه میکردن و میگفتن اون زرنگه ولی تو سادهای. این نگاه تو کل فامیل ما جا افتاده بود. همه سجاد رو زرنگ و زبوندار میدونستن و من رو ساده و بیزبون. حتا جلوی خودمون این رو بارها تکرار میکردن. مثلا اگر من میخواستم برم جایی همه متفقالقول میگفتن سجاد تو هم با محسن برو چون این بچه ساده است، زبون نداره. تو هم برو یه وقت طفلک رو گول نزنن. این حرفها پیش من و سجاد به یک واقعیت تبدیل شده بود. طوری که سجاد باور کرده بود زرنگه و همیشه سعی میکرد به من زرنگی رو یاد بده. من هم پذیرفته بودم که ساده و بیزبون هستم و همیشه تلاش میکردم زرنگی رو از سجاد یاد بگیرم. خب چیکار کنم؟ وقتی همه به یه بچه ۸ ساله میگن ساده و بیزبون، اون بچه خیال میکنه حتما یه چیزی هست که همه میگن.
خلاصه سالها گذشت و من و سجاد از نوجوانی به بعد تا حدودی از هم جدا شدیم. چون من ساده بودم و اون زرنگ. چون دوستهای من ساده بودن و دوستهای سجاد زرنگ. پدر و مادرم هم همیشه از این موضوع ناراحت بودن. حق هم داشتن. نگران آینده بچهشون بودن. نگران بچهی ساده و بیزبونی که فردا روزی تو این اجتماع خراب و کثیف چطور میخواد گلیمش رو از آب بیرون بکشه.
چند سال گذشت و من و سجاد دیگه دانشگاه رو هم تموم کردیم و به طور رسمی وارد جامعه و بازار کار شدیم. اما هرروز یه خبر تلخ از طرف سجاد میرسید. یک بار فهمیدن سیگاری شده. یک بار معلوم شد تمام سرمایهش رو تو گلدکوئست به باد داده. یک بار پدرش تو اتاقش شیشه و پایپ پیدا کرد. یک بار یک دختر ازش شکایت کرد و گفت از من اخاذی کرده تا عکسهام رو منتشر نکنه. کل فامیل جمع شدن و از خانواده دختر رضایت گرفتن. آخرین بار هم از تو ماشینش دو کیلو مواد پیدا کردن و سجاد دستبند به دست رفت زندان. سجاد هنوز هم معتقده خیلی زرنگه و اگر آمارش رو نمیدادن پلیس حالاحالاها بهش شک نمیکرد. خانواده من هم هنوز نگران من هستن و میگن وقتی سجاد با اون زرنگی به اینجا رسید دیگه وای به حال پسر ما.
اما من هم بیایراد و بیاشکال نبودم. سراسر زندگیم فکر میکردم یک چیزی از دیگران کمتر دارم. همیشه توی جمعها استرس و اضطراب داشتم که نکنه متوجه سادگی و خنگی من بشن. نکنه بفهمن بیزبونم. همین کار رو بدتر میکرد و اعتمادبهنفس من روزبهروز نابود میشد تا جایی که دیگه شهامت هیچ کاری رو نداشتم. جرات ورود به جمع جدید رو نداشتم. قدرت ریسکپذیری نداشتم و نمیتونستم مسئولیت کاری رو قبول کنم. در برقراری ارتباط به شدت مشکل داشتم و تقریبا هیچ دوستی نمیتونستم پیدا کنم و به تبع اون در ازدواج هم ناکام بودم. در نهایت کار به اونجا کشید که تنها و مریض و افسرده و بیعرضه افتادم گوشهی خونه.
من توی اتاقم به دیوار زل میزدم و سجاد توی زندان به دیوار زل میزد.
من در بند افکارم بودم و سجاد در بند رفتارش. من گوشه اتاق روبه تباهی بودم و سجاد گوشه زندان در حال تباه شدن بود.
خلاص