تا قبل از امروز، فکر میکردم تصمیم سخت یعنی جدایی، مهاجرت یا حتی مرگ. اما امروز با خودم روبهرو شدم، کنار میز پذیرش یک کلینیک دامپزشکی، دستهام خالی و قلبم سنگین.
دنی گربهی من است. نه فقط یک گربه، بخشی از زندگیام. ۹ ماهه، پرشین هیمالین، کنجکاو، بازیگوش و مهربون.
تصمیم به عقیمسازیاش را آسون نگرفتم. سالها قبل توی کرج، یه سگ پامِر داشتم که عقیمش کردیم، اما دنی با اون فرق داره. اون مثل یه بچهست، نه فقط یه حیوان خونگی.
پارتنرم که الان با من زندگی میکنه، کلی تحقیق کرد. گفت این کار برای سلامتشه، برای پیشگیری از بیماریهای دردناک آینده. من شنیدم، اما دلم قانع نمیشد.
وقتی نوبت دنی شد، قلبم تا گلو بالا اومد. استرس و احساس گناه، مثل باری روی شونههام نشسته بودن.
با خودم میگفتم:
«چرا نذارم یه روز عاشق شه؟ جفت داشته باشه؟ پدر شه؟»
ولی بعد، فکر کردم: «مگه پدر شدن براش مهمه؟ یا سلامتی و عمری طولانیتر؟»
همه چی ده دقیقه بیشتر طول نکشید، ولی برای من انگار یه ساعت گذشت. وقتی آوردنش، بیحال و خمار، خوابآلود با چشمای نیمهبسته...
نشستم بالا سرش. اشکهام بیاجازه ریختن.
نه برای خودم، برای اون. برای اینکه حتی نفهمید چرا همچین حسی داره. برای اینکه بهش نگفتم دلیل این درد کوتاه، آیندهای آرومتره.
حالا که چند ساعت گذشته، مطمئنم کار درستی کردم. با مشورت، با دل، با تحقیق.
فهمیدم بعضی تصمیمها رو باید بگیری، حتی اگه دلات بلرزه.
نه چون راحتن، چون لازمن.
و اگه تو هم حیوان خونگی داری، میفهمی از چی حرف میزنم.
شاید تصمیم تو متفاوت باشه. شاید بخوای جفت بیاری، سرپرستی کنی، بیشتر عشق بدی.
مهم اینه که آگاهانه، عاشقانه و مسئولانه انتخاب کنی.
اگر تو هم تجربهای مثل من داری، دلم میخواد بشنوم. شاید قصهی بعدیمون از دلِ دل تو دربیاد...