
بیستونه روز مانده به بیستونه سالگیام، هوای جیم شدن به سرم زده بود. یک جیمِ نقطهبهزیر.
دلم میخواست خط بِکشم روی آن بیست و کوفتی سال زندگی و یک نقطه هم بذارم تهاش—یا شاید زیرش. «که ایهاالناس! یا من کم آوردهام؛ یا آوردههایم کم بوده. در هر حال، جیمِ جمالم را از حضورتان مرخص کرده و تمنا دارم به میمِ مرامتان ببخشید.»
دوست داشتم پشت سرم بگویند: فلانی را میشناختی؟ جیم شده رفته نقطه به زیر. آب شده رفته زیر زمین هم قبول بود. اما اولی را ترجیح میدهم.
اصلاً از منظر فلسفی، جیم همیشه زنندگی داشته و بنده به این زنندگی گرایشاتی داشتهام. معتقدم جیم را باید بزنی، چه امروز، چه فردا. فِلنگ هم از همین قرار است و منتها آن را باید ببندی—که از قضا ترکیبِ این دو تا یک جور زد و بند دارد: جیم را بزن، فلنگ را ببند. والسلام.
یک بار صحبت از همین جیم زدنها بود که دوستی فرمود: «من هر روز جیم میرم» و بنده ذوقمرگ شده بودم که چرا با هم نرویم؟ بعدتر کاشف به عمل آمد مقصود ایشان زیرزمینی بوده حاویِ وزنههای سنگین و این جانب فهمیدم این جیم و آن جیم توفیر دارد از زمین تا آسمان—ولو اینکه هر دو غالباً به زیرزمین یا زیرِ زمین منتهی میشوند.
خلاصه ما ماندیم و سودای جیم شدنمان، آن هم از نوعِ نقطهبهزیرش. از آنهایی که نقطهشان انقدر زیر است که نفس تنگ میآید و قافیه سَر. از این مدلهای جدید که کنارش یک عدد ریق رحمت هم میدهند سر بکشی.
تازگیها فهمیدهام جیم را در ادبیات جیم موحده و جیم تحتانی هم مینامند. چه عناوین برازندهای! به عنوان مثال بنده که عشق جیمشدگی دارم، هم در این اتاق فکسنی احساس موحد بودن مزمن دارم و هم با فشارهای بیستواندی سال زندگی از قسمتهای تحتانی دچارِ چه فشارها که نشدهام.
یعنی میخواهم بگویم عقد من و جیم را در آسمانها بستهاند—و در همان عقدنامه آمده است که باید برویم زیرِ سقفِ زمین. لیکن جناب جیم پیامهای ما را سین میزند و عین آبخوردن بیپاسخ میگذارد که دال بر کمتوجهیشان است.
حالا امسال که جیم از سرمان گذشت. سال بعد، سی روز مانده به سیسالگی دوباره زور میزنم ببینم میشود با این جیمِ رجیم عجین شد یا نه. اگر نشد با فلنگ ساخت و پاخت میکنم. یا اصلاً شاید با فرار ارتباط برقرار کنم. نمیدانم. فعلاً حوصله سینجیم شدن ندارم.