
چیزها همیشه توی سر من کِش میآمد و بریده میشد و یک جوری میشد که دیگر آن جور که باید میبود، نبود. ناجور میشد و جورواجور میماند و اصلاً با عقل جور در نمیآمد. اهل روستا از من بریده و در راستای این بریدگی چیزهایی را ازم ربوده بودند: خواب، خوراک، خلوت، بهار و اندکی وجه نقد.
یک بار زِل آفتاب زُل زده بودم به چین دامنش؛ که این نسیم صاحبمرده کجاست؟ گفت: «ازت خسته شدم» و حواسش نبود چیزها توی سر من کِش میآید و بریده میشود: خسته نباش؛ با خستهها باش، بیا و خستهٔ خودم باش. از من بریده بود و باریدنش گرفته بود، مثل ابر بهار. دامنش ولی گل نینداخته بود فقط چین خورده بود تا مچ پاهاش و تابِ مخالف میزد.
یادش آمد آدم بدی نیستم. یک بار که باریدنش گرفته بود شانهام را پیشکش چشمها و دستم را شانهٔ موهایش کرده بودم. مگر آدمیزاد بیشتر از این میخواهد و اصلاً مگر آدمیزاد بیشتر از این دارد که بدهد؟ گفت: «هستی من تویی» و حواسش نبود چیزها توی سر من... (کاش سر به تنم نباشد). گفتم: تو مگر هستی؟ و اصلاً تو اگر هستی و من اگر هستیِ توام، تو همان من هستی؟ اصلاً تو چرا هستی؟
اهل روستا معتقدند از همان روز آنقدر بارید که آب شد رفت توی زمین. من ولی مخالفم: اولاً که آن روز اصلاً بهار نبود و دوماً دامنش هنوز گل نداده بود. یحتمل مرا اینجا کاشته تا بهار بیاید و دامنش گل بیندازد و دستم را بگیرد ببرد یک جا که سایه دارد. مُردیم از بس زِل آفتاب زُل زدیم به چین دامنِ این و آن. (یادم باشد توی میدان جار بزنم: تا چینِ مد نظر رؤیت نشده پوشیدن دامن چیندار ممنوع.)
خاطراتِ آن روز توی سر من... کِش آمده و یک جورِ ناجوری شده. مثلاً خاطرم هست قبل رفتن گفته بود «بیا با هم برویم»... شاید هم «بیا هرگز نرویم»... یا حتی «من رفتم. تو بمان که علفها را سبز کنی.» یکی از همین چیزها بود. یک ربطی به یک چیزی داشت که الان خاطرم نیست و چرا لامذهب یک بار چین دامنش را نسپرد به نسیم که چشمی چرانده یا ریشهای بدوانیم؟ همین چیزها بود و چند گلایهٔ دیگر که بریده بریده یادداشت کردهام.
بهار که بیاید سنگها را وا میکنیم که جاش گُل در بیاید.