"و اگر بر آنان مقرّر میکردیم که یکدیگر را بکشید یا از خانهها و دیار خود بیرون روید..."
مصداق این آیات برای ما چیست؟ خداوند اکنون ما را مستقیما دستور به کشتن یکدیگر یا رها کردن شهر و دیار نداده اما موقعیتهایی در زندگی رخ می دهند که عمل صحیح در آنها مستلزم به خطر انداختن شغل، خانه، اموال، آزادی یا جان است. واضح است که عمل افراطی و نسنجیده و بی خردانه مورد نظر قرآن نیست اما به هر حال مومن مورد نظر قرآن ابایی از قربانی کردن دارایی های خود در راه خدا ندارد. این آیات چنین موقعیتهایی را بسیار ارزشمند و مفید به حال انسانها توصیف می کند:
...اگر آنان آنچه را بدان پند داده میشوند، انجام میدادند، قطعاً برای دنیا و آخرتشان بهتر بود و به ایمانشان ثبات بیشتری میبخشید.و در آن صورت ما از نزد خود پاداشی بزرگ به آنان میدادیم.و آنان را به راهی راست هدایت میکردیم.و کسانی که از خدا و پیامبر اطاعت کنند، با کسانی خواهند بود که خداوند آنان را از نعمت ولایت خویش برخوردار ساخته است. آنان پیامبران و راستی پیشگان و گواهان اعمال و شایستگان مقام ولایت الهی اند و نیکو رفیقانی خواهند بود.
این موقعیتها تا این اندازه مفید و درخشان هستند چون ما را در موقعیت دل کندن از وابستگی های بی ارزش قرار می دهند، در موقعیت رهایی.
چرا ما چنین موقعیتهایی را از دست می دهیم؟ چه کنیم که آماده استفاده از آنها باشیم؟