پیتزا مینویسه :)
خب در واقع باید بگم که امروز صبح زود پانشدم و واقعا هم سخته برام این موضوع، اینکه نمیتونم صبحا زود پاشم. فکر میکنم بیشتر یه موضوع ذهنیه، یعنی مغزم انگار با این زود بیدار شدن مشکل داره. مثلا اول تصمیمم این بود که 6 بیدار شم، بعدش گفتم نه، یجوری بیدار شم که بعد از نماز نخوابم شد 7. بعدش که دیدم ساعت 11:30 میخوابم گفتم 7 ساعت که کمه بذا 8 بیدار شم تهشم 9:30 بیدار شدم :)). یجورایی فکر میکنم آدمی که صبح زود بیدار میشه هدفمند تره، وقت بیشتری داره، بهتر میتونه فکر کنه و تصمیم بگیره (همون ساعتای اول صبح). از یه طرفم خاطرههای خوبی هم از زود بیدار شدن ندارم. یعنی هر وقت زود بیدار شدم کل ظهر تا بعد از ظهر رو خواب آلود بودم.
اما خب نمیخوام بیخیالش بشم، فردا صبح ادامش میدم و این من این شما، من 7 صبح فردا بیدارم :)). در واقع امشب ساعت 11 خوابم (فکر کنم این طور عمل کردن یعنی به ساعت خواب اهمیت دادن بهتر باشه).
اما خب این روزا پیتزا بیشتر درگیر مسئله سربازیه. میخواد به هر قیمتی شده بره ولی پدر مادرم و چند تا از دوستام این کار رو یه اشتباه محض میدونن. من فکر میکنم تو بدترین حالت که برم پادگان دیگه تهش منی که متاهلم دو روزی 2-3 ساعت وقت دارم دیگه. یعنی مرخصم میکنن و بیام خونه و استراحت کنم، دیگه انقدر وقت دارم دیگه. و خب توی کتم نمیره که به خاطر نرفتن به سربازی بخوام دوباره 2 سال درس بخونم. از یک طرف من بخوام ارشد بخونم به معنی اینه که با قرمه سبزی باید بریم توی یک خونه و زندگیمون رو شروع کنیم. خب این قشنگه، ولی یه مسئولیت هایی روی دوشمون میذاره که تلاش برای مهاجرت رو سخت تر میکنه. خلاصه فکر میکنم توی هر شرایطی رفتن من به سربازی انتخاب درست تریه. چون به قول قرمه سبزی توی بدترین حالتم که کارای مهاجرتمون جور نشه، من سربازیمو رفتم و توی همین کشورم آزادی عمل بیشتری داریم و میتونیم بهتر زندگیمونو شروع کنیم و بسازیم.
این چند روز احتمالا به قانع کردن پدر و مادر و تحقیق من برای امریه و گرفتن مدرک دانشگاه بگذره و خیلی خیلی دوست دارم بتونم توی یدونه شیت اکسل بشینم و این مراحل رو بنویسم اما حس میکنم نوشتن توی یه دفتر آزادی بیشتری بهم میده و احتمالا توی یه دفتر همه این مراحل رو بنویسم و یه مواردی مثل مقایسه دانشگاهها و چک لیست کار ها رو بیارم روی اکسل و فضای آنلاین.
واقعیتش منم مثل قرمه سبزی وقتی مینویسم همش فکر میکنم نکنه دارم کار بیهودهای میکنم و وقت خواننده رو میگیرم. اما امیدوارم اینجوری نباشه. این روزنوشته ها کم کم به تکامل برسن، کیبردم شیوا تر بشه، و به خوانندش حس بهتری بده. اینجا یه جورایی برای من تمرین نوشتن، فکر کردن و خالی شدنم هست. و خب به این امید دارم که بعد یکی دو سال با خودم بیشتر در صلح باشم و ذهن شفاف تری داشته باشم. :)