سلام. پیتزا مینویسه :)
خیلی نگذشته از زمانی که تصمیم گرفتیم هر چی زور داریم بزنیم و ادامه زندگیمون رو جایی غیر از اینجا، ایران، رقم بزنیم. من برای تحصیل اقدام کنم و قرمه سبزی هم اونجا کار کنه و اینجوری جلو بریم و زندگیمونو بسازیم :)
اما به عنوان پیتزا، اولین باری که واقعا حس کردم نمیخوام توی این کشور باشم بعد از #PS752 بود که واقعا یه جراحت عمیق بود برای من بود یعنی یه جورایی اون پیتزای درونم هم که همیشه امید داشت، نا امید شد. اما گذشت و اون تصمیم نسبتا احساسی فراموش شد. اما خب بعد از همفکری هایی که با هم داشتیم دوباره زندش کردیم. آره خب قراره مهاجرت کنیم!
دوست دارم بیشتر بنویسم اما از همینقدری هم که نوشتم خوشحالم :) اما دوست دارم از قسمتای هیجان انگیزی که این راه داره، از قسمتای سخت، ترسناک، همشون بنویسم. اما خب هنوز اونقدر کیبردم گرم نشده :)
امروز تصمیم گرفتم از فردا صبحا زود بیدار بشم حتی اگه کاری ندارم و تبدیلش کنم به عادت :) خیلی یه هوییه، ببینم چی بشه.