ما ایرانی ها پراز اصطلاح و ضربه المثل هستیم. هرکدام از این ها می توانن کمک کنند تا یک مسیر درست و حسابی رو تو زندگی پیدا کنیم. منظور از این اصطلاح اینکه ما باید مراقب تک تک وسایل زندگی مان باشیم. مخصوصا تو این شرایط و وضعیت اقتصادی بد ما نیاز به مراقبت بیشتری از لوازم مان داریم.
تورم بهمراهش گرونیهای بسیاری بهمراه داره و هر چیزی که گم بشه باید هزینه های زیادی برای جبرانشون بدیم. از لوازم آشپزخانه مانند مایکرووفر٬ یخچال و فریزر٬ ماشین لباسشویی٬ چای ساز٬ آبمیوه گیری و حتی سرویس بشقاب گرفته که در حال حاضر هرکدام از آنها بخواهید بخرید باید هزینه مالی زیادی را پرداخت کنیم.
فکر می کنم همهی ما از رسانه های گوناگون خبرهای ضد و نقیضی در موردسرقت ماشین شنیدهایم. یکی از دزدیهای ماشین برای خودم اتفاق افتاده که دوست داشتم تجربه تلخ هم رو به اشتراک بگذارم. حدود دوهفته پیش که سرکار خونه برگشته بودم تصمیم گرفتم برای اولین بار ماشینمو رو جلوی در پارک کنم و دقیقا با خودم گفتم که قفل فرمون و دزدگیر داره هیچ اتفاقی نمیافته. همین باعث شده که با خیال راحت برم خونه استراحت کنم. حدودا حوالی ساعت ۹ شب تصمیم گرفتم بیرون برم تا به یکسری کارام برسم.

چشمتان روز بد نبینه٬ جا تره و بچه نیست. یعنی ماشینم نبود و کل دارای چند سال گذشته ام رو حسم کردم یکشبه از دست دادم. خیلی حس بدی بود دنیا برام تیره و تار شد. نمی دونستم باید چیکار کنم. بعد از چند دقیقه خانمم که متوجه شد هنوز نرفتم اومد ببین چه خبر شده. اونم شوکه شد و نمی دوست باید چیکار کنه اما زودتر از من به خودش اومد و سریع گفت زنگ بزن پلیس بیاد.
در آن لحظه بود که به خودم اومدم و سریع زنگ زدم ۱۱۰ که حدود 20 دقیقه بعد اومدن صورت جلسه کردند و رفتند. گفتند که برای شکایت باید برم پاسگاه تا یکسری مطلب بنویسم. دوست داشتم ماشینم پیدا بشه و هرکی هرکاری می گفت انجام میدادم.
لحظه های سختی بود. به پاسگاه رفتن تا به خونه برگردم حدود سه چهار ساعتی طول کشید. اونجا که رفته بودم پر بود از آدمهای که دزد ماشینشون رو برد بود. موقع برگشت به خونه از افسری که مسئول پرونده ام بود پرسیدم فکر می کنید چقدر طول می کشه تا ماشینمو پیدا بشه.
با یک حالتی گفت خدا میدونه اما اینجا رو نگاه کن پر از آدم های با وضعیت مثل تو که ماشینشو رو دزد برده. اما مثلا اومد امید بده گفت ما سریعتر پیگیری می کنیم. فقط یک کور سو بود اما نمی دونم چرا مطمئن بودم حالا حالا پیدا نمیشه.
همان هم شد بعد از یکماه پیگری مداوم هیچ اتفاقی نیافتد اونجا مطمئن بودم ماشینمو حتما اسقاطی بردن. دیگه ناامید شده بودم و دیگه بهش فکر نمی کردم. اما در همان حین یک شک و بدبینی نسبت به همسایه ام که کمی ناخوش احوال هست داشتم چندروزی زیر نظرش داشتم اما بعدش شرمنده شدم گفتم ولش کن. حدود سه ماه از ماجرا گذشت بود که خانمم ساعت ۱۱ ظهر بهم زنگ زد و گفت ماشینمو تو شهر دیگه ای پیدا کردن که باید اون شهر برم.
سریعتر از چیزی که فکر کنید مرخصی گرفتم مستقیم به راه آهن رفتم حدود چند ساعت بعد به اون شهر رسیدم.
مستقیم کلانتری رفتم٬ نامه ای که از تهران برای تحویل ماشینم بردم رو به مسئول اونجا دادم که گفت پارکینگ راهنمایی رانندگی باید یروز صبر کنم. مجبور بودم که اون چندساعت سخت رو تحمل کنم. تنها سوالی که پرسیدم این بود که برای ماشینم اتفاق نیافتاده. اونام با گفتن یک نه ساده خیالمو راحت کردن.
تو هتل که بودم داشتم به چیزی که همکار گفت فکر می کردم. جی پی اس! فکر کنم همه تون می دونید چیه؟ ردیاب ماشین یا موتور و هرچیز دیگه ای رو جی پی اس میگن. گفت که برای برادرش این اتفاق افتاده اما جی پی اس به ماشین برادرش متصل بوده که حدودا یکروز طول کشید تا اون رو پیدا کنه.
سایت های گوناگون این محصول می فروشند و همکارم برای خرید ردیاب٬ سایت ایران رهیاب رو پیشنهاد داده بود. تصمیم گرفتم حتما بخرمش حتی اگر خیلی گرون باشه. اگر دفعه بعدی اتفاقی بیافتد استرس و دغدغه کمتری دارم.
اگر تجربه مشابهی دارید لطفا برام تو کامنت بنویسید شاید راهکار مناسبتری پیدا کنیم.