چند سالی است که ارزش های قدیمی و اخلاقی جامعه کمرنگ تر شده اند و اکثرا این را به گردن تکنولوژی و یا غرب زدگی می اندازند اما زمانی که به در تاریخ به گذشته نگاه می کنیم همواره قاتلان ارزش های اخلاقی وجود داشته اند و این قاتل ها زماتی قدرت می گرفتند که تعادل بین ارزش های مادی و اخلاقی از بین می رفت و ارزش ها از اخلاقیات به سمت مادیات مطلق یا از مادیات به سمت اخلاقیات مطلق می رفتند .
ثروت خوب است اما به شرط قنائت ،محبت خوب است اما به شرط عدالت ، عزت نفس خوب است اما به شرط فروتنی و زمانی که تعادل بین این موارد به هم بخورد کل سیستم به هم میریزد و حرج و مرج شروع میشود و این حرج و مرج تا فروپاشی کامل ادامه پیدا می کند.
زمانی که ثروت ارزش مطلق شود انسان برای رسیدن به ثروت از هیچ کاری دریغ نمی کند و به مرور دزدی و کلاه برداری و قتل افزایش پیدا می کند اما روی دیگر سکه زمانی است که ثروت یک ضد ارزش شود و آن موقع است که انگیزه کار و تلاش و پشتکار ازبین می رود و افراد نا لایق پاداشی همسان با افراد لایق می گیرند و این امر باعث سرخردگی و حذف افراد کوشا و پرتلاش می شود.
اگر جامعه به سمت رحم و بخشش و محبت بیش از اندازه برود عدالت و قانون مندی ازبین میرود خلاف کار به سزای اعمالش نمیرسد و جامعه به مرور به سمت فساد پیش می رود اما عکس این موضوع زمانی است که رحم و مروت از جامعه کنار زده شود ، در چنین شرایطی همه چیز فقط با منطق سنجیده می شود و جامعه به سمت خشکی و بی روحی پیش می رود و یک جامعه بدون روح و خلاقیت و پایبند مطلق قوانین شکل می گیرد.
اگر عزت نفس و فروتنی در کنار هم نباشند و فروتنی کمتر از عزت نفس شود غرور شکل می گیرد و عکس این مورد اگر شکل بگیرد فرد به سمت خود کوچک بینی میرود . بنابر این هیچ ارزشی را بیش از اندازه بزرگ یا کوچک نکنیم که با مشکل مواجه میشویم .
امام جعفرصادق(علیه‌السلام)»:
ما مِنْ شَیءٍ اِلاّ وَ لَهُ حَدٌ.
هر چیزی برای خود حد و اندازه‌ای دارد. (تحف‌العقول، ص ٣٦١)
