اصلن شرمم میاید این همه عنوان خبری ببینم با عنوان "آذربایجان لرزید" و عنوانی به غیر آن انتخاب کنم.شرمم میاید در مورد زلزله بنویسم ،شرمم میاید بگویم نسبت به اتفاقی که افتاده هیچ حسِ انساندوستانهای ندارم. شرمم میاید بگویم آنروزی ک دبیر دینی از موضوع رایج :" به چه چیزخود مغرور میشوی " به کراهت و نجس بودن ابتدا و انتهای انسان و پس از آن به توصیف پدرش و گریه برای او رسید و او را عزیزی شمرد که بهرحال پس از مرگ نجسی بیش نیست ، با وجود اشک های پنهانی که میریختم ،هیچ اهمیتی حس نمیکردم. شرمم میآید بگویم محبتی در وجودم نیست شرم دارم بگویم هیچ چیز مستوری نیست ک زمانی شاید پس از مرگ ، شاید در موقعیتی که به برخی سکانس های فیلم های ایرانی بی شباهت نیست آشکار شود و دیگران را به حسرت وا دارد . من اندک ترحم و دگردوستی ای در وجودم ندارم . من همان خودخواهم . هیچ چیز پنهان نیست...