
خیلی وقت است که این طوری شدهاست. انگار کسی نمیخواهد حرفم را بفهمد. همه تکذیب میکنند اما در عمق نگاهشان میشود فهمید که دروغ میگویند.
من میفهمم. اما باید سکوت کنم. آنها میخواهند باور کنم. باید باور کنم؟
من هم مثل آنها هستم. چرا باید از آنها فاصله بگیرم؟ من دوستشان دارم.
دبستان، دبیرستان، دانشگاه، محیط کار، جامعه چرا از من میخواهند که فاصله داشتهباشم.
این انتخاب من نبود. من فقط باید بپذیرم. انتخابی نیست. اما دوستش دارم.
من خانوادهام را انتخاب نکردم. من ثمره ازدواج کسان دیگری هستم. شاید روزی...
من هم دوست دارم مانند بقیه یک زندگی عادی داشتهباشم کنار پدر و مادری عادی.
پدرم مرد خوبی است. مادرم زن مهربانی است. باور کنید ناراحت نیستم. شاید آنها معمولی نباشند. اما از همه آدمهای معمولی دنیا مهربانترند.
من فرزند مرد و زنی هستم که غصهها را با دیدن ابرها از بین میبرند. پردههای خانه ما آبی است. دیوارهای خانه ما صورتی است. زمین خانه ما سبز است. سقف خانه ما ارغوانی است.
وقتی باران میبارد ما میخندیم. صبحها به خورشید سلام میکنیم. شبها برای ماه دست تکان میدهیم.
خانه ما قلب قرمزی است که میان شهری خاکستری میتپبد.
میم حدث