عادت

همیشه سر جایش ثابت و محکم ایستاده بود بدون آنکه کمی‌جابه‌جا شود. هر روز، صبح و شب از کنارش رد می‌شدم.دیگر خیلی بهش توجه نمی‌کردم، برایم عادی شده بود.

روزهایی که باد می‌وزید، تکان می‌خورد طوری که توجه‌ام را جلب می‌کرد. شاید می‌خواست صدایم کند ولی من بدون اینکه نگاهش کنم از کنارش رد می‌شدم.

مدت زیادی می‌شد که من و او همدیگر را هر روز می‌دیدیم. انگار توجه او به من بیشتر بود ولی وجود او برای من عادت شده بود. تا اینکه، آن روز صبح ندیدمش اول فکر کردم، اشتباه می‌کنم اما باد آن روز خیلی شدید می‌وزید پس باید زیاد تکان می‌خورد. برگشتم. نبود.

چشمانم را باز و بسته کردم. انگار واقعاً نبود. لحظه‌ای ایستادم تا عابری رد شد. پرسیدم: آقا ببخشید! این درختی که اینجا بود چی شد؟

عابر با تعجب گفت: کدام درخت؟

میم ح‌د‌ث