تیکتاک، تیکتاک، تیکتاک...
آهنگ آرامش بخش وجودم. هر روز صبح با صدای آوازش بلند میشدم و هر شب با صدای لالاییاش میخوابیدم.
از خیلی وقتها روی میز اتاقم بود. مثل یک دوست خوب، نمیگذاشت لحظههایم از دست برود و هرزگاهی یک تلنگر میزد تا یادآور لحظههایم باشد.
اما از وقتی که از روی میز اتاقم افتاد و شکست دیگر لحظهها برایم معنی ندارد.
میم حدث