برای آخرین بار نگاهی به درون اتاق انداخت. نفس بلندی کشید. بعد با سستی تمام، چمدان و کیفش را برداشت. در را بست. به سمت آسانسور رفت. لحظه‌ای منتظر شد تا در آسانسور باز شد. داخل شد.
پسر بچه‌ای همراه سگش در آسانسور بود.
پسرک گفت: سلام. می‌روی طبقه پایین؟
-بله
-من هم می‌روم پایین.
پسرک نگاهی به چمدان کرد و گفت : داری می‌روی؟
-بله ، دیگر اینجا کاری ندارم.
-کجا می‌روی؟
- نمی‌دانم شاید...
-مگر خانه‌ات نمی‌روی؟
-خانه؟ نمی‌دانم.
-ولی همه می‌دانند. مثلاً ما هم ده روز دیگر به خانه‌مان برمی‌گردیم. خانه ما کنار دریا است. من آنجا را خیلی دوست دارم. خانه تو کجاست؟
-خانه من جایی است که باشم.
پسرک با تعجب به زن نگاهی کرد و در حالی که سرش را می‌خاراند پرسید: یعنی وقتی اینجا بودی خانه‌ات اینجا بود؟
-بله
-این‌جوری خیلی بد است.
-چرا؟
-به‌خاطر اینکه آدم می‌ترسد.
-از چی؟
-از اینکه خانه‌ای نباشه.
-خوب آدم هر کجا که برود آنجا خانه‌اش می‌شود. اینکه ترس ندارد.
پسرک با فریاد محکمی گفت: ترس دارد.
زن متعجب به پسرک نگاه کرد و بعد با آرامش لبخندی زد و گفت: چرا این حرف را می‌زنی؟
پسرک با ناراحتی گفت: وقتی خانه‌ای نداشته باشی، نمی‌دانی کجا بروی. وقتی ناراحتی، وقتی شادی، وقتی می‌ترسی، وقتی می‌خواهی راحت باشی به خانه می‌روی. آخر من این‌طوریم. تو اینطوری نیستی؟
این‌بار زن جوابی نداشت. در آسانسور باز شد. پسرک با سگش زودتر بیرون آمد و روی به زن کرد و گفت: آرزو می‌کنم خانه‌ای پیدا کنی که مال خود خودت باشه. خداحافظ.
زن چمدانش را برداشت و به سمت میز متصدی هتل رفت. کلید را تحویل داد.
مرد گفت: امیدوارم از اقامتتان در هتل ما راضی باشید.
-بله. متشکرم
مرد دوباره گفت: گرچه هتل ما مثل خانه‌تان نمی‌شود.
زن لبخندی زد و گفت : من... باید بروم. دلم برای خانه‌ام تنگ شده
-البته. پس باید خونه خوبی داشته‌‌باشید.
زن لبخندی شادمانه زد و گفت: بله. خانه من محل شادی و غم و راحتی من است.
میم حدث
