تاریکی

راهرو تاریک و تنگی بود. وقتی در آن راه می‌رفتم صدای قلبم را می‌شنیدم. از ترس فقط رو‌به‌رویم را نگاه می‌کردم و تند تند قدم‌هایم را بر می‌داشتم تا وارد آن اتاق شوم. اتاقی با دیوارهای سفید و پنجره‌ای روی به آسمان آبی. نور خورشید از میان پنجره روی قالی کف اتاق می‌تابید و آن را زنده می‌کرد. یک آرامش و راحتی خاصی در آن اتاق داشتم. آرزو ‌داشتم برای همیشه آنجا بمانم اما نمی‌شد

هر روز وقتی چشم‌هایم را باز می‌کردم تا پایان روز با خودم می‌گفتم، شاید امشب هم آن خواب را ببینم.

آن شب وقتی از راهرو ترسناک و تاریک گذشتم و وارد اتاق شدم، اتاق مثل هر شب نبود. اتاق هم مثل راهرو تاریک و هولناک بود. به دنبال راه فراری بودم اما از در، حتی پنجره خبری نبود.

سنگینی دستی را روی شانه‌ام حس کردم. نفس‌هایم به شماره افتاد. آهسته برگشتم.

خودم!

خودم بودم با لبخندی بی‌روح و چشمانی پر از تاریکی و غمی بی‌انتها. زیر لب زمزمه می‌کردم:« هرگز نباید اجازه می‌دادم قلبم سرد و تاریک می‌شد.»

میم ح‌د‌ث