
مدتیست دخترکی ۲۳ساله و از هر لحاظ معمولی در ذهنم ساکن است
وقتی که راه میرود پاهایش را بر روی شیارهای مغزم میکشد
اوایل که آمده بود و قدم میزد آنقدر قلبم درد داشت که یادم رفت بپرسم چرا اینجایی ؟!
آنقدر آزرده خاطر بودم که حتی نمیتوانستم بگویم از دخترانی که صاف راه نمیروند و پایشان را بر زمین میکشند متنفرم !
آنقدر گونی زرد رنگ کثیف و سیاه شده ی گوشه ی مغزم را پر از کینه و نفرت کرده بودم که به یاد نمی آوردم دخترک چند روز است که بی وقفه اینجا راه می رود !
آنقدر وسواس پیدا کرده بودم فکر میکردم همه جا کثیف است همه چیز را میسابیدم تا جیغ وسایل و ناله ی مظلومانه ی دستانم را میشنیدم روزی چند بار حمام میرفتم زمانی میفهمیدم تمیز شده ام که بدنم به سوزش ناشی از کشیدن لیف اعتراض میکرد دخترک قدم میزد از لوب پیشانی به لوب آهیانه ای !
آنقدر مشغول جمع کردن پرزهای قالی میشدم که سر انگشتانم همیشه زخم بود دخترک همچنان راه میرفت از لوب آهیانه ای به لوب پس سری !
آنقدر همه چیز سیاه و تاریک بود که ساعتها در تاریکی اتاقم مینشستم و به سقف زل میزدم حتی نمیتوانستم بگویم دخترک خسته نشده ای از این همه راه رفتنهای تک جهته؟!
آنقدر اشک میریختم که لحظاتی از زمین به جایی حوالی مشتری پرتاب میشدم چشمانم سیاهی میرفت و دهانی کهکشانی اما گشاد و زشت مرا میبلعید اما میدانی تنها چیزی که مرا به زمین وصل میکرد چ بود صدای زجر آور سایش کفشهای پای دخترک با شیارهای مغزم
چندروزی بود که دخترک به لوب گیجگاهی رسیده بود کفش های اسپرت راحتیش را با یک جفت کفش پاشنه بلند زنانه ی ناراحت کننده عوض کرده بود
دخترک بدجنس کفشهای بدی را انتخاب کرده بود هر قدمش درد داشت نمیدانستم از جانم چ میخواهد اما دیگر آن درد قابل تحمل نبود هرشب دیر وقت از آن دخمه ی پر غصه بیرون میزدم و راه میرفتم همانند قدمهای اول دخترک شل و ول حتی پاهایم را بر کفپوش میکشیدم هر قدمم که جان میگرفت و محکم تر میشد دخترک فشار پایش را کمتر میکرد
شب بود
من بودم و قدم های دخترک
نوازشِ نسیم و خیابانِ سوت و کور
سکوتِ روشنِ بهار
با کینه و نفرت
همْ آغوش
در خیابانی تنگ
منِ خاموش
چند روزی که گذشت دخترک گونی زرد رنگ را به دوش گرفته بود هر قدم که بر میداشت یک کینه از روی آن حجم وسیع برمیداشت و دور می انداخت
یک حس حقارت بر میداشت و آنرا زیر پایش له میکرد
یک روز بالاخره دخترک ایستاد
کفشهایش را در آورد و درون جا کفشی گذاشت
این روزها دخترک آرام است گاهی روی مبل راحتی قرار گرفته در کنج لوب پیشانی لم میدهد گاهی قدم میزند و گاهی چای می نوشد !
عزیزکم امروز سالگرد پایان اتفاقات تلخ من است اما تو بیشتر مراقب خودت باش :))
و اینکه :
گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ