**«گذر»**/حاتم طاهی/شعر نو
..
اکنون که در حصارِ نگاهَت مُقَیَّد شدیم،
چون سِپَهری ز تَندبادِ هوس، آسودگی بُردیم.
یک عُمر، آینه را به تَمنّای تُو صیقل دادیم،
حال، زنگارِ فراموشی بر چهرۀ خیال نشست!
عشق! اَی کیمیاگرِ رنجِ مُقَدَّس!
ما را به آتشِ خویش دَرانداز،
تا در گدازِ ابدیت،
فانی شویم و باقی...
حالا که بر قُلّۀ رَویاهای دیرین ایستاده ایم،
باد، نسیمِ وداع را در گیسوی شب میپیچاند.
باید گذر کنیم از این اوجِ سَکرآور،
چون سَری که از شانۀ زمانه میغلطد،
به ژرفایِ نیستی...
گذر کنیم،
نه از رویِ بی اعتنایی،
بل از سرِ اشباعِ جان!
که عشق،
همانقدر که آغوش گشودن است،
به موقع، بستنِ درها نیز هست...