

نمایش «سی و پنج» با خلق جهانی داستانی در شهر خیالی «مالاتا»، تلاش میکند تجربهای متفاوت از تئاتر اکشن و معمایی را در فضای تئاتر ایران ارائه دهد؛ اثری که در آن طراحی صحنه، روایت، شخصیتپردازی و مضمون اجتماعی در خدمت ساختن شهری قرار گرفتهاند که اگرچه وجود خارجی ندارد، اما برای مخاطب آشنا و قابل لمس به نظر میرسد.
«سی و پنج» نقطهای مهم در مسیر جهانسازی مالاتاست؛ شهری که در این پروژه از یک فضای صرفاً داستانی فراتر رفته و به زیستجهانی با تاریخ، قوانین، مناسبات اجتماعی و شخصیتهای مستقل تبدیل شده است. در این نمایش، خانواده مافیایی مالاتا نیز صرفاً بهعنوان یک گروه خلافکار معرفی نمیشود، بلکه بخشی از ساختار بیمار و ریشهدار شهر است؛ ساختاری که فساد را از سطح خیابانها به ذهن و رفتار مردم منتقل میکند.
در شکلگیری این اثر، طراحی، نویسندگی و مشاوره کارگردانی با هدف تجربه یک اکشن معمایی ایرانی در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند؛ ژانری که به دلیل دشواریهای اجرایی، کمتر در تئاتر ایران تجربه شده است.
فضاسازی نمایش بر پایه کوچههای باریک، فضاهای تیره، نورهای ضربهای، حرکت و ریتم سریع شکل گرفته است. در این طراحی، عناصر صحنه صرفاً جنبه زیباییشناسانه ندارند، بلکه در پیشبرد داستان، ایجاد تعلیق و شکلگیری معما نقش ایفا میکنند. هدف آن است که مخاطب تنها شاهد یک داستان نباشد، بلکه خود را در جریان تعقیبوگریزها و اتفاقات شهر مالاتا احساس کند.
روایت «سی و پنج» در چند لایه پیش میرود. در سطح نخست، مخاطب با یک داستان اکشن و تعقیب مواجه است؛ در لایه دوم، معمای فساد و ساختار قدرت شکل میگیرد و در لایه سوم، نمایش پرسشی درباره مسئولیت فردی در برابر ساختارهای بیمار مطرح میکند.
شخصیتهای نمایش نیز بر اساس تضادهای درونی طراحی شدهاند. مافیا در «سی و پنج» صرفاً نماد شر نیست، بلکه محصول ترس، بیاعتمادی و تاریخ پنهان شهر است. در مقابل، قهرمانان نیز شخصیتهایی کاملاً سفید و بینقص نیستند و در مرز میان بقا، انتخاب و اخلاق حرکت میکنند. همین نگاه خاکستری به شخصیتها، مخاطب را از قضاوتهای ساده و دوگانه دور میکند.
یکی از ویژگیهای مورد توجه مخاطبان، گستردگی جهان تخیلی نمایش عنوان شده است؛ جهانی که تلاش میکند نشان دهد تئاتر ایران نیز میتواند به سراغ روایتهایی با مقیاس بزرگ، ریتم بالا و فضای سینمایی برود، بدون آنکه الزاماً به امکانات گسترده وابسته باشد.
«سی و پنج» همچنین تجربهای در زمینه استفاده از حرکت، ریتم و تعلیق در صحنه است و تلاش میکند نشان دهد که تئاتر اکشن، با وجود محدودیتهای اجرایی، میتواند با زبان و امکانات صحنه ایرانی سازگار شود.
در زیرلایه اجتماعی نمایش، پرسشی محوری مطرح میشود: چه کسی شهر را فاسد میکند؛ مافیا، مردم، تاریخ یا ترس؟
«سی و پنج» در پاسخ به این پرسش، فساد را پدیدهای صرفاً بیرونی نمیداند؛ بلکه آن را ساختاری میبیند که میتواند از دل جامعه و سکوت افراد شکل بگیرد و گسترش پیدا کند. از این منظر، نمایش علاوه بر روایت یک داستان اکشن و معمایی، درباره مسئولیت جمعی و نقش افراد در برابر ساختارهای آسیبزا نیز صحبت میکند.
این اثر بخشی از پروژه جهانسازی «مالاتا» است؛ شهری خیالی که قرار است در آثار مختلف، چهرهها و روایتهای تازهای از خود نشان دهد و بستری برای تجربه گونههای متفاوت داستانگویی در تئاتر باشد.
«سی و پنج» در نهایت تلاشی است برای نزدیک کردن تئاتر ایران به تجربهای متفاوت از ژانر اکشن و معما؛ تجربهای که در آن تخیل، طراحی و روایت اجتماعی در کنار یکدیگر قرار میگیرند تا شهری ساخته شود که روی نقشه وجود ندارد، اما در ذهن مخاطب میتواند واقعی به نظر برسد.
