
روضه
به جانانم قسم جانم حسین است دو عالم دین و ایمانم حسین است
درون سـ ـینه ام کرببلائی است. گواه سر پنهانم حسین است
اگر گریم سر افرازانه گریم به نی قاری قرآنم حسین است
گرفتم ذکری از استاد عشقم چو زینب ذکر من جانم حسین است
صدایش گر کنم با صوت محزون. نوای قلب سوزانم حسین است
بجز هیئت سر و سامان ندارم وطن اینجاست سامانیم حسین است
چه خوب است اسمهای کربلایی خوشا بر من که عنوانم حسین
ز شهر هر دل عاشق بلند است. که در این شهر سلطانم حسین است
دلم هر گاه میگیرد بهانه. خدا را درد و درمانم حسین است
اگر مردم گذارند احترام برای اینکه جانانم حسین است
کسی که بر اساس حسن عادت دهد عادت به احسانم حسین است
شهید دلبر ز اهرائیم کن. که سالار شهیدانم حسین است
خداوندا بده خلق حسینی که زینت بخش ایمانم حسین است
علامه بحر العلوم که از علمای بزرگ نجف بود برای زیارت به کربلا آمده بودند، در مسیر راه حرم، به تماشای هیئت عزاداری طویریج (۱) می.ایستد. ناگهان مردم عزادار میبینند سید بحرالعلوم عبا و عمامه را به یک کناری میگزارد و به داخل جمعیت رفته و یا حسین یا حسین میگوید.
وقتی طلبه ها این منظره را میبینند از سید علت را میپرسند علامه بحرالعلوم در جواب گفتند :همین که مشغول تماشای هیئت بودم، دیدم امام زمان (عج) با سرو پای برهنه در میان عزاداران به سرو سینه میزند قرار از کفم رفت و این طور اکسل عمل از خود نشان دادم
حالا هرچقدر به اربابمون حسین ارادت داری صدا بزن بگو یا حسین......