سلام.
روز اول دبستان که می دونید حسش چجوریه؟مثل صبح بارونی کلاردشت یا دم دمای غروب جزیره کیش و یا مثل یه صبح افتابی معمولی توی یکی از شهرستان های استان فارس.
محمد تو صف اول دبستان وایساده بود.از سنگ صدا درمیومد و از بچه ها نه.معلم هرکلاس جلو کلاس هاوایساده بودن.تک تک بچه ها رو می بوسید و بهشون می گفت پشت کدوم نیمکت بشینن.
خانم مصدقی معلم کلاس اول ما با اون مانتوهای اپل دار بلند و اون عینک گردش.خیلییی مهربووون بود.هنوز صدای بوسش تو گوشمه و رطوبتش رو ی لپم احساس میکنم.
دفتر حضور غیابش و درآورد.
مسعود آگاهی
رضا ابراهیمی
فواد بزرگ زاده
محمد جوکار
ج چ ح خ د ذ ر ز ژ س ش ص
محمد صداقت
یهو یکی از اون ته کلاس فریاد زد.خانم اجازه؟"ما یه روز داشتیم با تلفن حرف می زدیم یهو صدا قطع شد."
36 تا بچه قد و نیم قد به جز محمد حدود 30 سانت از زمین بلند شدن؛ می خندیدن؛ قه قهه می زدن و...
و چی؟ و هیچی.
محمد دیگه هیچی نفهمید.حتی اسم بقیه هم کلاسی هاش رو هم متوجه نشد.
تک تک سوالاتی که می خواستم بپرسم صدام قطع میشد.معلم سر کلاس میگفت:صدا قطع. ناظممون سر جلسه امتحان می گفت:صدا قطع. حتی مدیرمون هم توی صف به بچه ها می گفت:صدا قطع
چرا آخه؟مگه محمد صداقت چیکار کرده بود؟
حتی شانس هم باهام یار نبود.اواسط سال عینکی شدم.فکر می کردم بچه ها دیگه دارن این داستان و فراموش میکنن.زهی خیاااال باطل.به محض اینکه وارد کلاس شدم همون شیطون کلاس پرید وسط.قلبم یهویی ریخت. گفت:
قبلا صدا قطع
الان سیما هم قطع
صدا و سیما قطععع.
کلاس از بیرون منفجر شد و محمد از درون.
زندگی من با یه حرف الفبا تغییر کرده بود.حرف زدن برام سخت نبود.خیلی سخت هم نبود.حرف زدن برای محمد صداقت بی معنی شده بود.گرما رو از آتیش گرفته بودن و صدا رو از صداقت. مطمئن بودم که صداقت دیگه نمیتونه صحبت کنه. چون تو باورم مطمئن بودم که فامیلی هرکس با شغلش رابطه مستقیم داره.فکر می کردم علی زارع کشاورز میشه. فکر میکردم فواد بزرگ زاده درشت و هیکلی میشه.حتی خانم معلممون هم از این قاعده مستثنی نبود.خانم مصدقی معلومه که باید معلم بشه.چون نماد صدق و راستیه.
بعد ها فهمیدم که بین ت و ط فقط 14 حرف فاصله هست.اما همین 14 حرف،حرفی برای محمد باقی نگذاشته بودن.اولین حرفی که یاد گرفتم الف نبود؛ط بود. می دونستم که اگه ت رو با ط اشتباه بنویسم،19 نمیشم صفر میشم.آخه ت صداقت مثل ت کلمات تهران و باتری و اتاق و اتو نبود که دو جور نوشته بشن و یه جور خونده بشن.فرررق می کرد.خیلی هم فرق می کرد.زمین تا زیر زمین متفاوت بود.
همه این داستان ها ادامه داشت تا مامانم کل داستان رو متوجه شد.مامانم من و به زندگی برگردوند.خاصیت مامانا همینه.یه بار به دنیات میارن.یه دنیا باهات همراهن.
میگن اونایی که مامان دارن دلتنگ اینن برن خونه مامانشون و ببینن.اونایی که مامان ندارن دلتنگ اینن برن خونه هم نمیتونن مامانشون و ببینن.روح همه مادرهای پرواز کرده شاد.
بهم ثابت شد که مهم نیست چه حرفی داری؛مهم اینه کاری کنی که حرف نداشته باشی.
من اون روز یاد گرفتم که حرف زدن برای مخاطب و در پیشگاه دیگران ایستادن بازی گل یا پوچه.با صداقت گله.بدون داشتن صداقت پوچه.
ممنونم