میخواهم بدانی همیشه دوستت داشتم و خواهم داشت.چراکه میشود نهان پس از این همچون راز.
میدانی که دوستت دارم،میدانم که میدانی
و میدانی چه ها گذشت برمن که من این شدم.دیگر اشکها جاری نمیشوند،جالب است شاید گاهی فقط قطره ای..
شبها لزوما وقت خواب نبوده اند،هیچوقت
امروزه دیگر حتی امروز و فردا هم معنا ندارد،چه فرقی میکند امروز چندم هستو چندشنبه است؟البته فقط بجز دریافتی پایان هفته و یا آخرماه که آن هم نصیب هرکسی نمیشود.
دیگر روزها کوتاه شده اندو شبها بلند؛دوای درد گاهی شراب است و گاهی بنگ،گاهی قرصی در حلق و گاهی هرسه گان با هم.
اوضاعی شده است،دادم از دست یارم را،از بین بردم کارم را،در آتش دیدم سوختن وطنم را،از پس پرده در خواب در بیداری دیدم من خیانتش را...سوختم بس که پختم و پس از امروز دیگر میبینی خاکسترم را.
پس بدان همیشه عاشقانه دوستت خواهم داشت فقط دیگر نمیتوانم و براستی دیگر نمیتوانم بیانش کنم.
