ایکاش یه پست واقعی میذاشتم

خبری نیست،

چیز عجیب توی آسفالت

میخواستم با همین سه خط پست رو منتشر کنم که ویرگول اجازه نداد زیر ۳۰۰ کارکتر باشه پس مجبورم همینجوری فقط تایپ کنم.

فعلا که هم شما هم من تا اینجا اومدیم، بذارید یکی از فکرامو همین‌جوری خام خام بنویسم.

تاحالا زیاد برام پیش اومده وارد یه جمع جدید بشم ولی حس کنم بهش تعلق ندارم.

انگار همه یه زبون مشترک دارن جز من. مطمئنم یکی یه جایی یه دلیل فرگشتی براش پیدا کرده.

چجوری بگم… انگار بقیه ارزش واقعی منو نمی‌دونن و منم حوصله‌ی توضیح دادنشو ندارم.

احتمالا راهکار خاصی برای درمان این شرایط وجود نداره، اما برای حس مزخرفش فکرمی‌کنم عجالتاً یه راهی پیدا کردم.

تقویت نفس؟ نمی‌دونم. همون صدایی میگه: من ارزشمندم. من کافیم. من خوبم.

مهم نیست جایگاهم توی جمع چی باشه، مهم اینه که من جایگاهمو پیش خودم می‌دونم.

(اگر این متن رو می‌خونی یعنی ویرگول بالاخره گیر نداد به تعداد کاراکترها و گذاشت بخوابم. ❤️‍🩹)

ولی عجب مزخرفی تایپ کردم!