در دنیایی زندگی میکنیم که هر فرد در جامعه، تریبونی برای اظهار عقیده دارد. برخی صدای خود را بوسیلۀ اینستاگرام میرسانند. عدهای از قابلیت ایجاد کانالها در تلگرام استفاده میکنند. گروهی نیز بوسیلۀ ویرگول مینویسند. اگر این ابزار در دسترس نبود، بدون شک نه میتوانستیم مطالبهای را فریاد بزنیم و نه اظهار عقیدهای کنیم. همه این ویژگیهای مثبت را دوست داریم. اما بهقول حافظ، ولی افتاد مشکلها. همانگونه که از مزیتها سخن میگوییم، باید به مفاسد نیز توجه کنیم.
وقتی داشتم نگاهی به کتاب بحارالأنوار میکردم، به روایتی از امیرالمؤمنین علی (ع) رسیدم که فرمودند: « مَنْ كَثُرَ كَلاَمُهُ كَثُرَ خَطَاؤُهُ»؛ هر كس پر حرفى كند، اشتباهش زياد شود.( بحارالانوار_ ج68_ص286) روایت، یکی از آفتهای شبکههای اجتماعی را بهروشنی بیان میکند. هرچه بیشتر و بیشتر سخن بگوییم، هرچه بیشتر و بیشتر بنویسیم، اشتباهات ما آشکارتر میشود. بنابراین، یکی از مشکلات شبکههای اجتماعی، سخن گفتن افرادی است که تنها چانۀ گرمی برای گفتن و دست آمادهای برای نوشتن دارند.
اینگونه افراد، بسیار سخن میگویند. اما از این نکته غافلاند که مسئلۀ مهم، درست سخن گفتن است. نه سخن گفتن. هر انسانی توانایی سخنگفتن دارد. اما اندکاند کسانی که سخن درست را بر سخن گفتن ترجیح میدهند. اگرچه درست صحبت کردن و درست نوشتن کاری بهغایت دشوار است، اما فرهنگسازی در این مورد را باید از خودمان شروع کنیم. بهانتظار دیگران نشستن، سم مُهلکی است که جامعۀ ما گرفتار آن است. در نتیجه اگرچه سخت است، اما باید از خودمان شروع کنیم.
شبکههای اجتماعی در پیشبرد سخن درست، کمک بزرگی به ما میکنند. سخت است، اما شیرینی و حلاوت خود را دارد. هر چه بیشتر به سخنگفتن فکر کنیم، از درست سخنگفتن دورتر میشویم و خطاهای ما آشکارتر میشود. این نکته در روایتی از امیرالمؤمنین(ع) نیز نقل شده است.