نشسته بودم و داشتم دوردستها را نگاه میکردم. کلی تخیل میکردم برای خودم. مثلا میگفتم یک کار شیک و لاکچری پیدا کنم. بعد میروم پِند هَوس میخرم، از همانهایی که استخرو جکوزی هم دارند. بعد صبح به صبح سوار ماشین آخرین سیستمم میشوم و سر کار میروم. راستی، عینک دودی رِیبَن هم می زنم. از همانهایی که متمایل به سبز است. پشت سر هم داشتم خیال بافی میکردم. به خودم که آمدم سوالی برایم ایجاد شد! با خودم گفتم: اصلا چرا خیال بافی می کنیم؟!
مدتها دنبال جوابش میگشتم. از کتاب ای فلسفی بگیر تا یادداشت های دیگران. میپرسیدم تا شاید به جوابم برسم. گذشت، تا اینکه بحثی با یک استاد داشتم. از همانها که اهل عرفان بود. ریش بلند و تسبیح دراز نداشت، اما اهل تحقیق بود. لابلای حرفهایش به این سوال هم جواب داد.
گفت:《 ما وقتی تخیل میکنیم که فقیر هستیم. وقتی در هر چیزی فقیر باشی، شروع به تخیل و خیال بافی میکنی.》؛ خیلی برایم جالب بود، چون دقیقا همان چیزی را میگفت که من درگیرش بودم. نه کار داشتم، نه پول!( مثل الان!) چون نداشتم شروع به خیال بافی می کردم. البته برایم زیبا و رویایی هم بود! فقیر که باشی، تخیُّلت گُل می اندازد.
اگر با همین اصل پیش برویم، سینمای هالیود براحتی محکوم میشود. محکوم به فقر در تمدن و کمبود فرهنگ. چون این فقر را با خود دارد، مینشیند ارباب حلقهها میسازد. مینشیند گیم آف ترونز میسازد. فقر چهها که بر سر انسان نمی آورد! همین فقر در فرهنگ عامل اصلی تولید سینمای خارج است.