بی حس شدیم!

داشتم به قسمتی از یک پادکست که کارش معرفی کتاب و خلاصه آن است گوش می‌کردم. نویسنده کتاب گفته بود طبق تحقیقات در گذشته، هر نفر برای بیان احساساتش یک یا دونفر دیگر را همراه خود داشت. با آن‌ها صحبت می‌کرد، از احساسات درونی‌اش سخن می‌گفت و آرام می‌شد. اما همان تحقیقات به ما می‌گویند امروزه، این عدد برای انسان‌ها به صفر رسیده است! یعنی هیچ کَس را ندارند تا از احساساتشان برای آن‌ها بگویند. داشتم به این فکر می‌کردم که چه بلایی بر سر انسان آمده است؟! اصلا چرا انسان‌ها حاضر شدند سرشان را بالا بگیرند و به همین راحتی بگویند کسی را ندارند؟! چه اتفاقی افتاده؟

در همین فکر بودم که ناگهان سخن اطرافیانم را به یاد آوردم. پاسخ کسانی که زمانی کسی در کنارشان بود اما حالا تنها شدند، یا حتی در ابتدا از بی‌توجهی طرف مقابلشان گلایه داشتند اما حالا عادت کرده‌اند برایم جالب بود. همه آن‌ها یک جواب مشترک داشتند. 《 حالا دیگر پوست کلفت شدم!》 ؛ یعنی رنج تنهایی، رنج بی‌توجهی برایشان تبدیل به روزمرگی شده. دیگر در مقابل این حجم از دلخوری و تنهایی واکسینه شدند! چیزی شبیه به سِر شدنِ عضوی از بدن.

وقتی این اتفاق برای انسان بی‌افتد، در مقابل بی‌توجهی یا نبود کسانی که زمانی همراهش بودند، بی‌توجه می‌شود. خیال نکنیم این ویژگی خوبی است! نه! درد خطرناکی است که ممکن است با تنهاییشان هچ‌گاه التیام نیابد. دردی مانند دردِ بی‌توجهی به زندگی، دردِ بی‌توجهی به عزیزان، یا دردِ بی‌توجهی به کسانی که از صمیم قلب دوستمان دارند. این درد شاید تا همیشه با انسان بماند.

بنابراین، از نتیجه تحقیقات زیاد تعجب نکنیم! انسان‌ها به جایی رسیده‌اند که در مقابل دردها و رنج‌ها بی حس شده‌اند.