
همیشه کسانی در اطراف ما هستند که به آنها اهمیت میدهیم. مشکل بسیاری از ما، زیاده روی در محبت یا توجه به آنها نیست. مشکل ما معضلی بهنام بیتوجهی از سوی آنها است. وقتی چنین اتفاقی میافتد، راههای مختلفی را برای خلاصی از شر آنها مرور میکنیم. مثلا خودم بارها چنین فکر کردم: قطع رابطه میکنم. دیگر حرفی با او ندارم. یا فکر میکنم بهمرور خودم را کمرنگ کنم. این راهها زودتر از تصمیمات دیگر به ذهن انسان میرسد. اما سؤال اینجاست؛ چگونه باید در مقابل بی احترامی یا بی توجهی طرف مقابلمان تصمیم بگیریم؟ یا اصلا راه درست چیست؟ مشکل بزرگ بهنظر میرسد، اما راه درمانش ساده است.
مدتی بود که با یک مشاور در اینستاگرام صحبت میکردم. از او مشاوره نخواسته بودم اما وقتی چنین اتفاقی برایم افتاد، بلافاصله به او پیام دادم. به یاد بیاورید که وقتی چنین اتفاقی میافتد، چه حال بدی به انسان دست میدهد. سردرگُم، پریشان و ناراحت. شاید وقتی به او پیام میدادم، صدایی در ذهنم میگفت: « نکن، با آبرویت بازی نکن!» اما دل را به دریا زدم و مشکلم را با او مطرح کردم. در فاصلهای که او پیامم را نخوانده بود به گذشته برگشتم! حرفها و عکس العملها را در ذهنم مرور میکردم. چرا این اتفاق افتاد؟ یا چرا این اتفاق نباید بین من و او بلعکس باشد؟ هزاران سؤال دیگر که از سر ناامیدی و ناراحتی از خودم میپرسیدم. اما جواب مشاور به مشکل من چه بود؟
مشاور در پیامش نکات جالبی به من گفت. نوشته بود: « ماشین نیازهای تو بهم خورده! باید ببینی کجای کارت ایراد دارد؟» در پاسخ برایش از اتفاقی که افتاده نوشتم. برایش نوشتم: « میدانم، مشکل از من است. مشکل از توقعات من است. اما چگونه با این درد و رنج بسیار کنار بیایم؟!»؛ دردی که انسان در این شرایط و موقعیت دارد، نابودکننده است. انسان را به شکلی عجیب سردرگُم میکند. اما مشاور در پاسخ برایم نوشت: « دوست من، از واقعیتهای زندگی ات فرار نکن! در زندگی هرچقدر بیشتر از واقعیتها فرار کنی، بیشتر ناراحت میشوی. باید به جای نشستن و غصه خوردن، جایگزینِ دوستی مناسب پیدا کنی.»؛ بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم. هم باید فیتیلۀ توقعم را پایین میکشیدم، هم به دنبال جایگزینی مناسب برایش میگشتم!
باید اعتراف کنم که توقع چنین جوابی را از مشاور نداشتم! اما انگار در همین پاسخ هم باید واقع بین باشم! واقعیت این است که وقتی تنهاییم، ظرفیت واقع بینیمان به طرز عجیبی نابود میشود. اما چاره ای نبود. باز هم باید گوشم را میگرفتم و مانند بچه دبستانیهای بازیگوش، به سمت واقع بینی میکِشاندم. تصمیم گرفتم همین کار را کنم. توقعم را کُشتم. اما دیگر راضی به انتخاب جایگزین نشدم! چون از تکرار فاجعه میترسیدم. جالب است که وقتی توقع انسان از طرف مقابل از بین برود، حضورش در کنار او به مرور کم رنگ و کم رنگتر میشود. این رفتار ما، آغاز رهاییمان میشود. وقتی واقع بین باشیم، فاصلهمان را با انسانها حفظ میکنیم.
بنابراین، وقتی با بیتوجهی مواجه میشویم. یا قلبمان در اثر رفتارهای طرف مقابل میشکَنَد، باید دو کار انجام دهیم: اول توقعمان را از انسانها بُکشیم. دوم جایگزین مناسب برای فراموش شدنش پیدا کنیم.