بسم الله الرحمن الرحیم
این یادداشت رو برای چالش کتابخوانی طاقچه می نویسم:
به نظرم میشه گفت بهترین رمانی که نوشته شده همین رمانه، پنج قدم فاصله.
نویسنده این کتاب، خانم ریچل لیپینکات هستند. ایشون تا الان چهار رمان نوشتند که همه جزو پرفروش ترین کتاب های نیویورک تایمز شدند:
سال 2018 پنج قدم فاصله
سال 2020 تمام این زمان
سال 2021 فهرست شانس
سال 2022 او دختر را می گیرد.
داستان پنج قدم فاصله در مورد دختر و پسری با نام های استلا و ویل است که هر دو به بیماری فیبروزکیستیک مبتلا هستند. این بیماری ریه ها را درگیر می کند و زمینه عفونت ها و بیماری های بسیاری را مهیا می کند. به همین دلیل افراد مبتلا به فیبروزکیستیک باید یک سری محدودیت هایی را رعایت کنند، از جمله اینکه آنها همیشه باید به اندازه شش قدم از یک دیگر فاصله داشته باشند.
علاوه بر این ویل مبتلا به بیماری خطرناک دیگری به نام سپاسیا بی نیز شده که همین موضوع را سخت تر می کند و ویل و استلا به هیچ وجه نباید به هم نزدیک شوند، چراکه بیماری ویل این قدرت را دارد که در مدت کوتاهی استلا را به کام مرگ بکشاند.
در ابتدای داستان، ویل به دنبال راهی است که با استلا گفت و گو کند و با او دوست شود اما استلا بی میلی می کند و نمام تلاشش در این راه است که برای لحظه ای هم که شده بیشتر زنده بماند.
اما از قضا داستان ویل و استلا تا جایی پیش می رود که این دو عاشق و شیفته یکدیگر می شوند و ماجراهای اصلی از اینجا شروع می شود.
نویسنده در طرح و نوشتن این کتاب خلاقیت جالبی به خرج داده، خانم ریچل ابتدا کتاب را از زبان استلا می نویسد و سپس هر فصل از زبان یکی از شخصیت ها ادامه پیدا می کند، یک فصل از زبان ویل و فصل دیگر از زبان استلا.
داستان به قدری زیبا و با ظرافت نوشته شده که خواننده در بند بند کتاب حضور خودش رو کنار شخصیت ها حس می کند و حال و هوای لحظه به لحظه داستان به خواننده منتقل میشه.
من این کتاب رو از طاقچه و از نشر میلکان تهیه کردم. کارترجمه این کتاب رو که واقعا هم ترجمه خوب و روونی بود رو خانم فاطمه صبحی انجام دادن.
توصیه می کنم خوندن این کتاب رو از دست ندین. در ادامه قسمت هایی از کتاب رو باهاتون به اشتراک میذارم:
چشمانم را باز میکنم. به سقف خیره میشوم. همهچیز کمکم واضح میشود. درد عمل در تمام بدنم پخش شده.
ویل.
سعی میکنم به اطراف نگاه کنم؛ ولی خیلی ضعیفم. افرادی در اتاق هستند؛ ولی او را نمیبینم. سعی میکنم حرف بزنم؛ ولی بهخاطر دستگاه تنفس مصنوعی در دهانم نمیتوانم.
چشمانم به صورت مادرم میافتند که بستهای در دست دارد. «عزیزم...» صدایش آهسته در گوشم زمزمه میکند وبسته را بهسمت من میگیرد. «این برای توئه.»
هدیه؟ عجیب است.
سعی میکنم کادویش را پاره کنم؛ ولی بدنم خیلی ضعیف است. مادرم کمک میکند تا دفترچهٔ طراحی سیاهی را از داخلش بیرون بکشم. روی آن نوشته شده: «پنج قدم فاصله.»
ازطرف ویل است.
برگههایش را سریع ورق میزنم و کارتون پشت کارتون داستانمان را تماشا میکنم. رنگهایش انگار با من حرف میزنند. من درحالیکه پاندایم را نگه داشتهام، هردوی ما که در دو طرف چوب بیلیارد ایستادهایم، ما درحالیکه در کف استخر شناوریم، میز شام چیدهشده در جشن تولدش، من درحالیکه روی برکهٔ یخی دور خودم میچرخم و میچرخم.
بعد در آخرین صفحه دونفرمان. در دستان کارتونی و کوچک من یک بالون است که بالایش پاره شده و از داخل آن صدها ستاره در سرتاسر صفحه و بهسمت ویل پخش شدهاند.
او یک طومار و یک پَر بهدست دارد که روی آن نوشته شده: «لیست اصلی ویل.»
و پایینش تنها یک مورد وجود دارد.
«شمارهٔ ۱: تا ابد عاشق استلا بمان.»