نگاهیخیرهبهنگارههایگلیم،دموبازدمهای دردآلود فریاد برمیآوردم.
وفریادهایی که در تالاب سکوت رسوب میکند.
من به روزهای شاد مشکوکم.
من به همهی اسکناسهای تا نخورده،به سین یکم تا هفتم،و همهی آن تبریک های منزجر کننده مشکوکم.
درمیان تکاپوی جمعیِ انسانها برای فریب خودشان به خیال شروعی دیگر آخرین صفحه از بوفکور را ورق میزنم.
تمامی این روزها بوی کهنگی گرفتهاند؛من به فرهاد و لحن بویعیدی گفتن هایش مشکوکم.
شب هنگام ماهیگیری که سوار بر دریاهای تاریک غرقاب آخرین میکند.
پوچی و تکرار مکررات.
درمیان شک و تردیدها....
ونگاهیخیرهبهنگارههایسرخگلیم.دموبازدمهایی دردآلو، فریاد بَرمیآورم.