سلام؛ حدود یه ساعت میشه که برگشتیم و من هم فکر کردم که اولین تجربه پشت فرمان نشستن من می تونه سوژه جالبی برای نوشتن یه پست باشه. برای همین تصمیم گرفتم که این پست رو بنویسم
یادم میاد وقتی که کوچیک بودم خیلی دلم می خواست سوار ماشین بشم و خودم رانندگی کنم. بازی های رایانه ای (فقط برای حمایت از زبان فارسی وگرنه همون "گیم") که مربوط به ماشین می شدن رو خیلی دوست داشتم. از هر فرصتی برای سوار ماشین شدن و "استارت زدن" استفاده میکردم.
یادمه وقتی بچه بودم یه بار بدون اجازه بابام، سوئیچ ماشین رو برداشتم و سوار ماشین شدم، با اعتماد به نفس هر چه تمام به پسر داییم و پسر خاله ام گفتم که می خوام ببرمشون پارک ?. خلاصه سوارشون کردم و استارت زدم. فکر می کردم که با گاز دادن ماشین حرکت می کنه برای همین پامو روی گاز فشار دادم و صدای ماشین بلند شد (شانس آوردم دستی خوابیده و دنده خلاص بود خخخ).
داییم داشت از در خونه میومد بیرون که من رو دید، من هم که کلا رنگ از رخسارم پرید. سریع شیشه های ماشین رو بالا کشیدم و در ها رو قفل کردم ولی حواسم به پسر داییم نبود که شیشه های پشت ماشین رو باز کرده. داییم اومد و دستش رو از راه شیشه های عقب وارد ماشین کرد، اول قفل و بعد در رو باز کرد. چنگی به یقه ی لباسم زد و من رو کشید. هرچقدر تقلا کردم دربرابر زور داییم هیچ بود و داییم تونست من رو از ماشین پرت کنه بیرون.
بعد هم در نهایت یه کشیده محکم نوش جان نمودم
تازه مجبور شدم به همه یعنی مادرم، پدرم، فامیل ها، مادربزرگم و ... جواب پس بدم. بعد از اون قضیه دیگه هیچ وقت جرئت نشستن پشت فرمان ماشین رو نداشتم.
اون زمان فقط 5 سالم بود و الان 10 سال از اون قضیه میگذره. امروز صبح با پدرم به سمت فرهنگ سرای خاوران تهران حرکت کردیم. رو به روی فرهنگ سرا یه قسمتی وجود داره که ازش به عنوان پارکینگ استفاده میشه ولی اکثرا خلوته و از این رو مکان مناسبی برای تمرین رانندگی هستش.
«اشکان! بیا بشین پشت فرمون ببینم» دستوری از جانب پدرم رسید و من هم رفتم و نشستم پشت فرمون. یهو یاد اون لحظه ای افتادم که به خاطر این کارم توبیخ شده بوده بودم. اما الان شرایط تغییر کرده بود و من به آرزوی دیرینه ام رسیده بودم.
پامو گذاشتم رو کلاج، چک کردم که دنده خلاص باشه و استارت زدم. به صورت تئوری همه چیز رو تو مغزم داشتم اما وقت عمل انگار مغزم تعطیله. پام رو گذاشتم روی ترمز و دنده رو دادم روی 1 بعد هم ترمز دستی رو خوابدوندم.
بعدش یهو کلاج رو ول کردم و هنوز هیچی نشده ماشین خاموش شد. تازه یادم افتاد که نباید یهو کلاج رو ول کنی. دوباره مراحل رو تکرار کردم و این دفعه آروم تر کلاج رو ول کردم. ماشین شروع کرد به حرکت و من هم خیلی ذوق کرده بودم.
توی مسیر پدرم هی به من گوش زد می کرد که هر وقت می خوام حتی یه کوچولو هم بپیچم به آینه ها نگاه کنم. من هم همین کار رو میکردم. به نظرم با اینکار خیالم کمی راحت تر بود که تصادف نمی کنم.
بعد که کمی تو ترمز گرفتن و راه انداختن ماشین راه افتادم. پدرم به من اجازه داد که کمی گاز بدم و سرعت رو بیشتر کنم. اولش هیچ تصوری از اینکه چقدر باید گاز بدم رو نداشتم و (البته از نظر خودم) خیلی کم پام رو روی پدال گاز گذاشتم و فشار دادم (اما در حقیقت خیلی زیاد بود). یهو ماشین به جلو پرتاب شد. همزمان، داد پدرم هم در آمد که «اشکان این چه وضع گاز دادنه آخه، آروم تر!». دفعه بعدی با احتیاط عمل کردم که سرعت ماشین بیشتر بشه تقریبا وقتی سرعت ماشین به 20 رسید پدرم گفت که دنده رو بزنم رو 2. پس دنده رو زدم رو 2 و حرکت کردم. وقتی ماشین تو دنده 2 بود خیلی روان تر و سریع تر حرکت می کرد.
همون طور که گفتم، اونجا جای خوبی برای تمرینه. اما این فقط من نبودم که آمده بودم برای یادگیری، همراه من آماتور های دیگه ای هم بودن که یکی از اونها یه پسر تقریبا 18 ساله بود که داشت موتور سواری یاد میگرفت. ولی نمی دونم چرا اصلا به اطرافش نگاه نمی کرد. خداوکیلی خیلی نزدیک بود بهش بزنم. خدا رو شکر کنترل ماشین کمی دستم اومده بود و می دونستم برای اینکه ماشین رو نگه دارم چی کار کنم و بهش نزنم وگرنه الان توی بیمارستان بستری بود. با این رانندگی افتضاحم فقط می تونم بگم هر دو شانس آوردیم
با اینکه جلسه اولم بود، پدرم از من انتظار دنده عقب رفتن و پیچیدن دو فرمانه داشت. من هم هر کاری می کردم نمی تونستم بپیچم. دوبار خود پدرم مجبور شد که ماشین رو بچرخونه. اصلا درک نمی کردم که پدرم چطوری هنگام پیچیدن سرعت ماشین رو کنترل می کرد. وقتی پدرم رو نگاه میکردم خیلی کار سختی نبود ولی وقتی که خودم دست به کار می شدم تازه می فهمیدم که چقدر سخته.
بالاخره موفق شدم با 5 بار جلو و عقب رفتن بپیچم ولی به هر حال برای بار اولم خوب بود.
حداقل من اینطور فکر می کنم :-()
