لذت و عدالت مثبت نیستند؛ درد و بیعدالتی مثبتاند!
این مورد یکی از بحثهای هستیشناسانه "واقعیت" در متافیزیک شوپنهاور است. آنچه که علارغم نگاه سادهلوحانه ما، جریان واقعیت به عوض توهم واقعیت را مینمایاند.
شوپنهاور میگوید یک امر زمانی مثبت است که وجود آن منتفی با وجود چیز دیگر نباشد. برای مثال جهان کلا درد است (امر مثبت به معنای وجود حتمی). چرا؟ زیرا ذات وجودی جهان رنج و دشواری است. پس این یک واقعیت است. حالا اگر زمانی چرخه این درد میایستد و عوامل متعدد این درد را متوقف میکند، این به معنای لذت نیست؛ فقط درد موقتا از کار مانده است و بنابرین چیزی به معنای "لذت" وجود محسوس ندارد؛ که درد را نفی کرده باشد.
همینطوری بیعدالتی وجود دائمی دارد؛ فقط زمانی که اتفاق نمیافتد را ما "عدالت" مینامیم.