یک نوع عشق را «عشق افلاطونی» مینامند. این عشق عالیترین و کمالیافتهتربن عشق تعریف میشود. در این نوع انسان به دنبال دریافت معنویت و کشف منبع آرامشی است که مشکلات و چالشهای عمیق او را می زداید و به انسان نیروی انگیزه و امید به ادامه میبخشد.
در این عشق رابطه جنسی علتی نیست که به آن معنا بدهد. این عشق برای برخی خدا و برای برخی معنویات دیگر و هم انسان میتواند باشد. چنانکه هر امر و پدیدهی را غایتی است غایت این عشق استحکام روح و ذهن است (البته برای کسانی که به آنها باورمند باشند).
بنابراین اگر انسانها میتوانستند این عشق را به طور قطعی تجربه کنند شاید در برابر بیشتر از چالشهای درونی توان ایستادگی و مقاومت را به خوبی برخوردار میشدند. پس عاشق عشق بودن که از ناآگهی واقعی در عشق و تقلید از جامعه ساختار گسیخته می آیید، تا تجربه واقعی عشق چیزی کاملاً متفاوت است.