"اگر قرار بر این است که کسی جهان را آفریده باشد، آن خدا نه بلکه شیطانی بوده است؛ فلاکت جهان قلبم را میشکند".
این گزاره شاید این پرسش درونیای بسیاری از ما را بازتاب دهد که اغلب اوقات میگوییم: خوشبختی زندگی در کجاست؟ و اگر هست چرا نیست؟
به باور شوپنهاور فیلسوفان شهیر آلمانی، جهان سراسر زشتی، بدبختی و فلاکت است، و چیزی به نام سعادت در آن وجود ندارد. دلیل این بدبختی ما نه، بلکه پدیدهی به نام #اراده است. به سخن دیگر، ما عذاب میکشیم بخاطر اینکه اراده داریم. میل سیریناپذیر و کشمکش میان انسان و امیال، معنای جهان به مثابه تبعیدگاه را برجسته کرده است.
از میان همه تمایلات بشری، میل جنسی کشندهترین و برجستهترین نمونههای جهانِ شوپنهاوری است. ارضا میل جنسی از یک سو انسان [و دیگر موجودات را] به لذت میرساند؛ و از سوی دیگر چرخه تولید و تکامل حیات را به حرکت در میاورد.
بنابراین آنچه ما زندگی مینامیم، چیزی غیر از مبارزه برای ارضاء غرایز نیست. به تایید این پنداشت شوپنهاور، شعر از اخوان ثالث را نقل میکنیم که میگوید:
ماجراها گرچه گوناگون
چند و چون و پیچ و خم دارد
لیک گر هر هر نکته را تا عمق بشکافیم
ریشه در زیر شکم یا در شکم دارد