آرتور شوپنهاور از یک گزاره خیالی کمک میگیرد تا نوع نگاه اخلاقی انسانها نسبت به همدیگر را مشخص کند. وی در این گزاره اخلاق را امر صرفا پنداری آدمها میداند که هرکس با توجه به شرایط و زمان و جبر جغرافیایی خودش اخلاقیاتش را تعیین میکند.
اخلاق در این نگاه چیزی غیر از برداشت انسان نسبت به شرایط و سنتهای فکریاش نیست:
وقتی دو نفر تنها در بیابان بزرگ شده باشند، برای نخستینبار همدیگر را ملاقات کنند چه رفتاری از خود نشان خواهند داد؟
هابز (فیسلوف بریتانیایی ۱۶۷۹): آنها به همدیگر حمله میکنند!
پوفندروف (قاضی و فیسلوف آلمانی ۱۶۹۴): آنها با علاقه و اشتیاق به همدیگر نزدیک میشوند.
روسو (فیسلوف آلمانی ۱۷۷۸): آن دو از کنار همدیگر با سکوت و آرامی خواهند گذشت.