اخلاق در نگاه نیچه چیزی غیر از یک پندار (توهم) نیست. اما به هر حال این پندار یکی از ضرورتهای حفظ اجتماع برای انسانِ نیچهای تلقی میشود. برا اینکه وی این توهم را بهتر معرفی کند، لاجرم ابتدا باید انسانها [به معنای جنس مذکر] را به پست و بلند (برتر) تقسیم کند. این دو انسان دو گونه اخلاق را دارااند؛ انسان برتر اخلاق سروری و انسان پست اخلاق بردهگی. در اخلاق پست عوامالناس و در اخلاق برتر افراد برجسته و آزاده قرار میگیرند.
آزدهگان کسانیاند که سر در لاک دگرخواهی، ایثار و فداکاری نمیدهند. آنها به جای آن بر نبوغ، آزادی و تکریم خویشتن میپردازند. فارغ از هر یوغ و اسارتی از فراسوی نیک و بد (اشاره به کتابِ از نیچه)، فراتر رفته و "انسان برتر" را میآفرینند. انسانی که اخلاق غیر از آنچه را که عوامالناس دارد، برای خودش اختراع میکند.
در مقابل انسان برده، ناآزادهای فرواخلاقی است که قبل از خودش دیگرخواهی میکند. پیش از این که خودش را بشناسد و برای خود جستوخیز کند، برای دیگران خزیده است.
به این ترتیب اخلاق نیچه اخلاق انسان برتر است. اما اینکه انسان برتر کیست، و آيا اینکه فلاسفه، ادبا و هنرمندان میتوانند برای نیچه برتر باشند، امریست در تردید. برتر بودن برای نیچه، شاید بیشترین برتریت برای ما را هم کمتر به حساب آورد.