
تصمیم و انتخاب را نباید باهم اشتباه گرفت؛ وقتی انتخاب میکنیم، نیاز به برآورد هزینهی کمینه میون همهی انتخابهای ممکن داریم و باید بپذیریم که انتخاب یک گزینه اگه به هزینهی از دست دادن تمامِ انتخابهای دیگه نباشه، دستِکم منجر به محدود شدنِ انتخابهای بعدی میشه. برای گرفتن تصمیمها اما، مسیرِ مشخصی پیشِ رویِ ماست و انتخابها، به یک گزینه محدود. ترکِ عادات مخرب، ورزش کردن، در طول ترم و همگامِ با دروس پیش رفتن، مجموعهی تصمیمهایین که پیوسته باهشون روبه هستیم. تصمیمها با عمل معنی میشن، مادامی که عزمِ جزمِ برای پوشوندنِ جامهی عمل به تصمیمها نداشته باشیم، تصمیمی نگرفتهیم. اما، علیرغم تصور، انتخابها، حداقل لزوما، سختتر از گرفتن تصمیمها نیستند. استراتژیهای اتخاذِ انتخابِ درست میتونند عمدتا ساده و مشخص باشند، مثلِ انتخابِ همیشگیِ گزینهای، که ما را با کمترینِ محدودیتها در انتخابهای بعدی روبهرو کند. گرچه عواملی همچون نپذیرفتن روحِ بازی و ذاتِ بدهوبستان انتخابها، یا تاثیرات تنبیه و هزینههای سنگین، در پیِ انتخابهای کودکیِ ما، از مصائب انتخابها هستن؛ ولی، در گرفتن تصمیمها، معمولا با چالشهای سختتری همراه میشیم. تصمیم، بدون محکِ بنیه ممکن نیست. در تصمیمها پیوسته با آزمایش توانِ وجودی، خودمون رو دربرابر موانع بیشتر میبینیم و بارها تا آستانهی شکستن پیش میریم. از مهمترین دلایل تعویق تصمیمسازی، ترسیه درونِ ما از مواجهی با حقیقت تلخ، که درصورت پیروزیمون به ما یادآور میشه که علیرغم وجود امکان و توانِ درونی، گاها برای سالیان دراز، تصمیممون را به زمان دیگهای موکول کردیم.
و این درحالیه که عمدهی تصمیمهای در انتظار احقاق، پیچیده نیستند. اشتباه گرفتنِ تصمیم و انتخاب، یا انکار معنایِ وجودی تصمیم، که جز با عمل، پوچ، انگار میشه، ما را ملزم به پرداخت هزینهیهای سنگین میکنه. عبارتهای، "میخواستم اینکار را بکنم"، "میدونم اینطوریه ولی ..."، یعنی تصمیم برای انجام آن کار نگرفتم، یا علیرغم قبولِ وجود دلایلِ متعدد، باور نکردم که اتفاق به حق بوده و نیاز به توضیح بیشتر دارم. تصمیمهای ما، مدتی محدود دارند و زود منقضی میشن، یا دستِکم اثر بخشی خودشون رو از دست میدن. مشابهِ انتخابهایی که با آنها روبهرو هستیم. فرارِ از اتخاذِ انتخابهای درست، با تصورهای غلط، مثل تفاوتِ قواعدِ بازی برای شخصِ من و به انتظار نشستن برای انطباق مسیرهای پیشِ رو برهم، جز به شکست ختم نمیشن.