تجربه من از آزمون MHLE، شاید به درد کسی بخوره که تازه میخواد شروع کنه
گفتم تجربه خودم از آزمون MHLE رو بنویسم شاید به درد بقیه هم بخوره. چون خودم قبل از امتحان خیلی دنبال تجربه کسایی بودم که قبلاً شرکت کرده بودن، مخصوصاً اینکه چی خونده بودن و سوالا چقدر سخت بوده.
من دانشجوی دکتری یکی از رشتههای علوم پزشکی هستم. راستش خیلی دیر به فکر مدرک زبان افتادم. یعنی از قبل میدونستم بالاخره باید مدرک بگیرم ولی هی عقب مینداختم. فکر میکردم چون توی ارشد مقاله انگلیسی زیاد خوندم، دیگه زبانم در حدی هست که بتونم نمره لازم رو بگیرم.
برای آزمون اول یه مقدار 504 خوندم، گرامرهای قدیمی رو مرور کردم و چند تا تست هم زدم. خیلی هم نگران نبودم. بیشتر استرسم برای این بود که سر جلسه وقت کم نیارم. ولی لیسنینگ واقعاً غافلگیرم کرد. یعنی بعضی مکالمهها رو میفهمیدم ولی تا میاومدم گزینهها رو بخونم و تصمیم بگیرم، میرفت سراغ سوال بعدی.
چند بار هم اصلاً نفهمیدم چی شد. گرامر هم یه سری سوال داشت که بین دو تا گزینه گیر میکردم. خلاصه امتحان دادم و نتیجه شد ۴۳. حالا ۴۳ شاید برای کسی که خیلی نخونده نمره بدی نباشه ولی خب من مدرک میخواستم و این نمره به دردم نمیخورد. باید دوباره امتحان میدادم.
بعدش یه مدت واقعاً نمیدونستم چیکار کنم. از این طرف پایاننامه و کارهای دانشگاه بود، از اون طرف هم هر کسی یه منبع معرفی میکرد. یکی میگفت 504 بخون، یکی میگفت لغات تافل، یکی هم میگفت فقط تستهای سالهای قبل رو کار کن.
منم چند روز اینو میخوندم چند روز اونو. آخرش دیدم بیشتر وقتم داره صرف پیدا کردن منبع میشه تا درس خوندن. یکی از بچههای دانشگاه که قبلاً مدرکش رو گرفته بود گفت آموزشهای پورفخار رو ببین. من قبلاً اسم The English Today رو شنیده بودم ولی استفاده نکرده بودم.
چند تا آموزش دیدم و بعد تصمیم گرفتم با همون برنامه جلو برم. حداقلش این بود که دیگه لازم نبود هر روز فکر کنم امروز چی بخونم. البته اینجوری هم نبود که یهو همه چی برام راحت بشه. مثلاً گرامر رو نسبتاً خوب پیش میرفتم ولی لیسنینگ هنوز مشکل داشتم.
بعضی روزها یه فایل رو چند بار گوش میدادم و بازم کامل متوجه نمیشدم. یه مدت حتی فکر میکردم شاید اصلاً گوشم به انگلیسی عادت نمیکنه! بعد کمکم بهتر شد. روزی حدود بیست دقیقه گوش میدادم، بعضی وقتها بیشتر. فهمیدم لازم نیست همه کلمهها رو بفهمم.
قبلاً تا یه کلمه رو نمیفهمیدم حواسم پرت میشد و بقیه مکالمه رو هم از دست میدادم. برای لغت هم روزی حدود ۲۰ تا ۳۰ تا میخوندم. البته نه اینکه هر روز دقیقاً همین تعداد باشه. بعضی روزها اصلاً فرصت نمیکردم. ولی سعی میکردم فاصله نیفته و کلمات قبلی یادم نره.
ریدینگ هم برام جالب بود چون فکر میکردم نقطه قوتمه. ولی وقتی زمان میگرفتم میدیدم خیلی کندم. من عادت داشتم متن رو تقریباً کامل بخونم و ترجمه کنم. بعد فهمیدم برای جواب دادن به خیلی از سوالا اصلاً لازم نیست همه متن رو کلمه به کلمه ترجمه کنم.
یه نکته دیگه هم که شاید به دردتون بخوره اینه که تست زدن بدون بررسی جوابها خیلی فایده نداره. من اوایل مثلاً بیست تا تست میزدم، جوابها رو چک میکردم و تمام. بعداً سعی کردم بفهمم چرا یه گزینه درسته و بقیه غلطه. این مخصوصاً توی گرامر خیلی کمکم کرد.
برای امتحان دوم حس بهتری داشتم. نه اینکه مطمئن باشم همه سوالا رو بلدم، ولی حداقل مثل دفعه اول سردرگم نبودم. سر لیسنینگ هم سعی کردم اگه یه سوال رو از دست دادم دیگه بهش فکر نکنم. چون تجربه دفعه قبل رو داشتم و میدونستم با گیر کردن روی یه سوال ممکنه چند تای بعدی رو هم خراب کنم. در کل اگه بخوام بگم چی بیشتر از همه کمکم کرد، به نظرم همین بود که منابعمو محدود کردم و تقریباً هر روز یه مقدار زبان خوندم.
حتی روزهایی که خیلی سرم شلوغ بود. این تجربه رو نوشتم چون خودم قبل از آزمون اول فکر میکردم با خوندن چند تا کتاب لغت و یه مرور گرامر میشه راحت نمره گرفت. شاید برای بعضیا واقعاً همینطور باشه، ولی برای من نبود. اگه تازه میخواید MHLE بدید، پیشنهاد میکنم اول یه نمونه آزمون حل کنید، اونم با زمان.
ببینید واقعاً کدوم بخش براتون سخته. شاید مثل من فکر کنید ریدینگتون خوبه ولی وقتی زمان میگیرید متوجه بشید چقدر وقت کم میارید. و لیسنینگ رو هم از همون اول بخونید. من اگه برگردم عقب قطعاً این یکی رو جدیتر میگیرم. امیدوارم به دردتون خورده باشه. اگه شما هم MHLE دادید خوشحال میشم بگید چه منابعی خوندید و کدوم قسمتش براتون سختتر بود.