آیا اشک های من را در بیمارستان نمیدید؟
آیا چشم های معصوم او را نمیدید؟
آیا زجر کشیدن های پیاپی او را نمیدید؟
و صد تا سوال دیگر.
چرا ساکت بود؟
به روز سالگرد مادرم نزدیک میشیم. یک سال گذشته اما هنوز شب ها به خاطراتم با او فکر میکنم.
میدانید چه حسی دارد که تنها چراغ زندگی شما خاموش شود؟
متاسفانه من میدانم.
روبرویم کامل تاریک و تیره است. چیزی را نمیبینم. نمیدانم چشم هایم دیگر سو ندارند یا اصلا چیزی وجود ندارد؟
فکر کنم چشمانم دیگر چیزی نمیبینند.
دیگر نمیخواهم زنده بمانم. وجود هر چیزی عذابم میدهد. از وجود بی معنی خودم گرفته تا وجود خورشیدی که یک سالی هست دیگر به خانه ما نمیتابد.
چرا من باید باشم اما او نه؟
فرق ما چیست؟
زیر سایه بیماری های سخت من را بزرگ کرد و رفت.
وقتی هم مامان بود من هیچ وقت برای خودم ارزشی نداشتم. همه کار هایم برای مامان بود. از درس گرفته تا .......
مامان همه چیز بود. همه چیز
خوشحالی او خوشحالی من بود. خنده او خنده من بود.
او سال ها بیماری را تحمل کرد و از پیشم رفت.
اما آنجا دیگر نیازی به قرص و دارو نیست. آنجا نگران بیماری ها نیست.
آنجا نگران من نیست.
کاش اینجا بود و مرا به خاطر بیدار ماندن تا دیر وقت سرزنش میکرد.
کاش ..........
اشک ها امانی برای نوشتن نمیدهند.
اصلا باورم نمیشود یکسال است مامان را ندیده ام.
قبلا به پایان زندگی ام خیلی فکر کرده بودم. به تمام موفقیت های تحصیلی و زندگانی رسیده بودم و مامان خوشحال بود. آنجا را پایان میدانستم.
اما پایان جور دیگری برایم رقم خورد. تاریکی.
و سکوت خدا در برابر همه این اتفاقات ...
چه پایانی.
