روز آخر

روز آخر بود

البته نه ، قبلش اصلا نمیدونستم قراره آخرین بار باشه ، همه چیز مثل قبل بود ،وقتی فهمیدم آخرین بار هست حس عجیبی پیدا کردم

همه خاطرات تو ذهنم مرور میشدن ، دوست نداشتم تموم بشه ، اما خب دست من نبود

۱۲ سال ، کم نیست واقعا ، ۱۲ سال بود که هر روز ساعت ۷ صبح کیف رو برمیداشتم و میرفتم

دیگه تموم شد ، روز اول مدرسه رو زیاد یادم نمیاد ، اما خب از کلاس اول کلی خاطره یادمه ، همینطور پشت سر هم ، هر سال پس از هر سال

یادمه کلاس ششم که بودم و خواهرم کنکور داشت و اصلا فکر نمیکردم خودم به اون مرحله برسم

در واقع خیلی دور دست میدیدمش و فکر میکردم خیلی سال دیگه اتفاق بیفته

اما نه !

چند لحظه پیش بود واقعا ، الان رسیدم بش .

از کلاس هفتم تا دوازدهم یه مدرسه بودم و خونمون هم یه جا بود و ۶ سال یک مسیر رو تکرار کردم

امروز که برمیگشتم خیلی عجیب بود ، بر خلاف قبل ، کلاس هفتم که بار اول اومدم این مدرسه رو خوب یادمه

خیلی خوب ، تک تک خاطرات این ۶ سال رو یادمه

بهترین سال ها بود

آخرین حرف های معلم ها خیلی عجیب بود و غمگین

این که معلم ها بعد سه سال ، امروز ازم خداحافظی کردن و آرزو موفقیت کردن

خیلی عجیب بود خیلی عجیب ، دلیلشو نمیدونم اما به طرز عجیبی غمگینم

دوست نداشتم تموم بشه

اما الان که فکر میکنم ، باید هم این غم باشه

۱۸ سال گذشت ، این که پدر مادرم بزرگ شدنم رو دیدن ، من گذشتن سن اونارو درک کردم

کاش میشد جلوی این گذر زمان رو گرفت ، کاش میشد برگردم به کلاس اول ..........

همه چیز داره میگذره

با این حال دلیلی برای خوشحالی وجود نداره .......

۱۴۰۱/۱۲/۲۰