اولین پست من در ویرگول به افتخار روز هایی که ناامیدانه آن را سپری می کنم.
به امید روز های خوب.
به نام خدا
هرچی فکر میکنم میبینم هیچ وقت فکر نمیکردم بیام اینجا و بخوابم چیزی بنویسم!
اما در هر صورت الان اینجام. گاهی فقط میخوای شنیده شی بدون اینکه دیده شی. دارم سعی میکنم دلیلی پیدا کنم براش، جز این که، این روز ها مزخرف ترین روز های زندگیمه و ترجبیاتی که کسب کردم بدترینشون هست. خب این موضوع، راه منو به اینجا باز کرد.
راستشو بخوای قبلا مینوشتم، خیلی زیاد. اما برای خودم بود. خوب، بد و عالیش برای خودم بود و گاهی فکر میکردم چه کسی قراره متن هایی که برای خودم مینویسم رو جز من بخونه در حالی که الان دیگه به این موضوع فکر نمیکنم و تصمیم گرفتم هر از چند گاهی چیزی که دوست دارم بنویسم رو بنویسم برای هر رهگذری که اینجاس. (فقط بعضیاشو)
اما الان دارم مینویستم برای همه شاید کمی آروم شم. شاید افکارم بتونه مثل قبل منظم بشه و مثل الان که مثل یه سرباز شکست خورده ام نباشم، بگذریم.
من کیم: هیشکی. شاید یه زمانی برنامه نویس بودم و شاید یه زمان دیگه برنامه نویس باشم اما در حال حاضر کسی نیستم جز یه فرد شکست خورده که پیروز شده.
می پرسید چطور؟
خب میشه. راه های زیادی هم وجود داره برای اثباتش. اینکه شکست بخوری و همچنان پیروز باشی.
گرفتن تصمیم درست زمانی که برخلاف میلیت عمل می کنی یکیشه.
برای بعضی از تصمیم ها اینکه خلاف میلیت عمل کردی تا مدت ها تورو از خودت و بقیه دور میکنه اما چیزی که ثابته اینه که تصمیم درست رو گرفتی!
شما چطور حاضرید که بر خلاف میلیتون عمل کنید اما تصمیم درستی رو بگیرید!
اگر آره حتی اگر این تصمیم شمارو داغون کنه؟!