مدت ها بود رویای سفر داشتم ، مشکلات زندگی خیلی فشار آورده بود و دیگه وقت اون رسیده بود تا خودمو حداقل برای چند هفته راحت کنم .
از چند ماه قبل شروع کردم به برنامه ریزی و تهیه مقدمات سفر ، قسمت زیادی از پول های پس اندازم رو کنار گذاشتم و آماده سفر به استرالیا شدم ...
بله ، استرالیا ...سواحل آروم و آب های زلال همیشه بخشی از رویای من بودن و استرالیا کشوری بود که بعد از کلی تحقیق و پرس و جو انتخاب کردم و میتونستم اونجا برای یه مدت از مشکلاتم دور باشم . یه مرخصی دو هفته ای از شرکت گرفتم و ساک و چمدان بسته ، آماده رفتن به فرودگاه شدم ...
توی هواپیما شور و هیجان خاصی داشتم و دوست داشتم زودتر به مقصد برسم ولی 16 ساعت مسیر طول میکشید . با فرد کناریم که یه دانشجو بود کلی حرف زدیم و با هم رفیق شدیم . در طول مسیر بخشی از کتاب مورد علاقه ام رو هم خوندم ولی نفهمیدم که چطور خوابم برد ...
...
...
...
: آقا ! آقا ! هی ! سریع بیدار شین .....
صدای فرد کناریم با صدای جیغ و فریاد مسافرا ترکیب شده بود به گوشم رسید . یکدفعه از جا پریدم و در حالی که از ترس و وحشت داشتم سکته میکردم پرسیدم : چییی .. چی شده ؟! فرد کناریم با لحنی آشفته و مضطرب گفت : زود باش عجله کن باید بریم قسمت انتهایی هواپیما ! زود باش !
من در حالی که هنوز گیج و بهت زده بودم همراه آن مرد به راه افتادم . صدایی از بلندگو به گوش میرسید : مسافرین محترم .... لطفا خونسردی خود را حفظ کنید و با مهمان داران همکاری کنید ... متاسفانه موتور سمت چپ هواپیما دچار مشکل شده و مجبور به فرود اضطراری در نزدیک ترین فرودگاه هستیم ....
این صدا با صدای جیغ ، گریه ، فریاد و ... ترکیب شده بود و فضای وحشتناکی حاکم بود . مهمان داران به همه مسافران جلیقه نجات میدادند . از یکی شنیدم : ما الان وسط اقیانوس هستیم ! رسیدن به یه فرودگاه غیر ممکنه ! هممون میمیریم ....
چشم هایم گرد شد . بقدری وحشت زده شدم که بدم شل شد و روی زمین افتادم . یکی از مهمان دار ها به سمت من اومد و گفت : آقا ! حالتون خوبه ؟
من پرسیدم : تت ...تکلیف مااا چی .... ممیشه ؟؟!
اون گفت : فقط امیدوارم که به یه فرودگاه برسیم ....
یه نفر دیگه ازش پرسید : ما الان کجا هستیم ؟
مهماندار جوب داد : روی اقیانوس هند ! 3500 کیلومتر تا شهر پرث و غرب استرالیا !

سریع خودمو به پنجره کنارم رسوندم و بیرون رو نگاه کردم . تا چشم میدید دریا بود . حس کردم داریم به دریا نزدیک و نزدیک تر میشیم ! صدای جیغ و وحشت ها بیشتر شد ... گوشه صندلی نشستم و سرم رو بین دستام قرار دادم و سعی کردم توی اون سر و صدا دیگه به هیچی فکر نکنم ... چند دقیقه ای توی همون حالت بودم که یک تکون خیلی خیلی شدید منو محکم به جلو پرتاب کرد و دیگه هیچی نفهمیدم ... انگار اون موقع داشتم یه خواب میدیدم ... همه جا سیاه بود و یه نقطه سفید در فاصله خیلی دوری از من که با سرعت زیادی به سمتش در حال حرکت بودم ... نقطه تا جایی بزرگ شد که همه جا سفید شد و تونستم چشمامو باز کنم ...
: آه ........! من کجام ؟!
خورشید درست بالای سرم بود و مستقیم توی چشمام میتابید . سعی کردم بلند بشم ولی نتونستم . کم کم تونستم صدای موج دریا و مرغای دریایی رو بشنوم . هوشیاریم داشت به سرعت برمیگشت و تونستم روی پاهام بشینم . اطرافم رو نگاه کردم ....
دریای وسیع و بزرگ رو به رو ، ساحل ماسه ای ، درخت های نخل ، مرغ های دریایی ....
از اینکه زنده موندم خدا رو شکر کردم و با خودم فکر کردم ، الان دقیقا کجا هستم ؟! یه جزیره کوچیک وسط اقیانوس ؟ توی سواحل استرالیا ؟ یا شاید هم ...

پایان قسمت اول ...