قهوهام را مینوشم، تلخ و آرام
مثل شبی که بیصدا میگذرد در خیابان خاموش
ساز دهنیام در دست، اما نفسهایم زندانی
آهنگهایم حبس شده میان دیوارهای بیپنجره
ودکا در خیال میرقصد، در جامی که هرگز پر نمیشود
و من، میان این حکومتِ سنگین،
به دنبال لحظهای هستم که مالِ خودم باشد
لحظهای کوچک، مثل جرعهای نوشیدنی یا یک نتِ ساده
دنیا مرا محروم کرد از آنچه دوست داشتم
اما هنوز، در گوشهای از قلبم،
صدای ساز دهنی میپیچد،
و قهوهی تلخ، شعرم را گرم میکند...